Het gevecht van de vier nimfen

'Waarom noemde papa ons de nimfen?', vraagt een van de zussen op zeker moment. Waarschijnlijk had-ie dan een borrel op, concluderen de andere drie na enig gemijmer....

De Nimfen, seizoensopening van Toneelgroep Oostpool, gaat over ziekte.Deels. Een dodelijke, mogelijk erfelijke ziekte die vier zussen bedreigt,en die hun moeder het leven kostte. Niet bepaald een fijn, leuk gegeven.Maar Oostpool-huisschrijver Peer Wittenbols schreef er een erg mooie tekstover. Een stuk over doodsangst en verlies - in die zin sluit De Nimfen aanbij de trilogie Het Zouthuis/ Zullen we het liefde noemen/ Goedbloed uitde voorgaande seizoenen - over afgunst, spijt, nijd en familieleed. Datklinkt erg, en dat is het ook, en toch is het soms ook erg grappig enauthentiek; en, in ieder geval bij Wittenbols, nooit larmoyant.

De oudste zus, Vivian, heeft 'het' al gehad en is inmiddels genezenverklaard. Tijdens haar ziekbed werd duidelijk dat het draait om eenerfelijk gen. Twee andere zussen overwegen nu een preventieve operatie. Endan is er nog de zus die emigreerde op het moment dat mama ziek werd. Ookzij moet verwittigd. Op het moment dat zij letterlijk komt binnenvallen inde kring van 'wetende' zussen, neemt de voorstelling een aanvang.

Wittenbols schreef De Nimfen specifiek voor actrices Diane Lensink,Marie-Christine de Both, Juul Vrijdag en Sylvia Poorta, en voor regisseuseLidwien Roothaan. Roothaans enscenering is vlot en ogenschijnlijkeenvoudig, met veel ruimte en respect voor de tekst. De meiden zitten bijelkaar en praten, rouwen, schreeuwen; ze opereren in partijen, zoals datgaat: de een neemt het op voor de ander, die vervolgens verraad pleegt eneen volgend verbond sluit. Overeenkomstig veranderen ze van positie in dehuiskamer.

Aan het begin hebben de actrices nog enige moeite met de lappen tekstdie de auteur hun heeft toebedeeld, waardoor de voorstelling wat stroef vanstart gaat. Om de pijn en ellende die ze aldoor bezighoudt niet bij naamte hoeven noemen, putten de zussen zich uit in breed uitgesponnen anekdotesen vreemde zijsprongen, die evenwel nog niet spontaan genoeg klinken.

Maar gaandeweg komen de ze er goed in en gaan de personages leven: lieveLieke (Vrijdag) die nog 'sorry' zegt tegen de aardappels voordat ze zeschilt; de wat hysterische Dana (Poorta) uit Nieuw-Zeeland; devrijgevochten Sofie (De Both) en Viviane, de oudste (Lensink) die probeertde wijste te zijn; hun gevecht, bepaald niet gespeend van de nodigetheatraliteit, is net zo goed hard en echt.

Bij Wittenbols is er dan ook geen sprake van verzoening aan het eind.Niks happy. Dat past hier niet. Ook voor de volgende generatie bestaan geengaranties, immers. Innerlijke kracht is het enige waarop je kunt hopen. Endat voelt heus zo slecht niet. De Trilogie van het Verlies is met De Nimfeneen sterke opvolger rijker.

Karin Veraart

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden