Het gemis van Borst & Onkenhout

Er was een tijd, echt nog niet zo heel lang geleden, dat de zaterdag voor een klassieke krantenlezer én voetballiefhebber zoals ik als een feest begon. In de Volkskrant was er de voetbalcolumn van Paul Onkenhout, in het Algemeen Dagblad die van Hugo Borst.

Onkenhout was er voor de milde ironie. Borst was de man die op zaterdag (en voor de tv op zondag) het vlees kwam snijden, dat van figuren uit de voetbalwereld die het ernaar hadden gemaakt. Ik keek altijd eerst even naar de koppen boven beide columns en maakte dan een afweging met wie ik zou beginnen.

Bij beiden kon je (helaas) in de laatste maanden van hun voetbalcolumnistenbestaan, goed scrabblewoord trouwens, het plezier zien verdwijnen. Ze hadden het helemaal gehad met wat ook wel `het wereldje’ wordt genoemd. De oppervlakkigheid, de herhaling van zetten, de lijntjes, spelers en trainers die steeds minder durfden te zeggen: ze waren er klaar mee.

Al heel lang wilde ik daar een keer een blogje aan wijden. En deze week heb ik een excuus gevonden. Want ik was hier niet over begonnen als ik vandaag niet toevallig de Nieuwe Revu uit een kiosk had meegenomen. Het coverartikel gaat over Borst, die zelf liever niet geciteerd wilde worden, en hoezeer hij wordt gemist. Als voetbalanalist op tv, maar toch. En dat wordt betreurd door? Juist, Onkenhout.

Het citaat dat ik vrij lang op me heb laten inwerken, is het volgende: “Op een gegeven moment zie je Cruijff voor de derde keer Ajax bombarderen of Feyenoord voor de twintigste keer een trainer ontslaan. Je weet wat je moet zeggen of schrijven, dat geeft iets geruststellends, maar tegelijkertijd is er het gevaar dat je te veel op de automatische piloot draait en jezelf gaat herhalen. Ik heb het zelf meegemaakt. Dan moet je wegwezen.”

En dat deed Onkenhout dan ook, in 2008. Niet veel later gevolgd dus door Borst, die bij het AD overigens een voortreffelijke opvolger heeft gekregen in Sjoerd Mossou.

Maar even terug naar het verhaal. Wat me het meest trof, was dat Borst het zoveel beter zou hebben nu hij die schijnbaar verdorven voetbalwereld heeft verlaten. En nu wil de ironie dat diezelfde (ondraaglijk lichte) voetbalwereld juist schreeuwt om zijn terugkeer. En natuurlijk ook om die van Onkenhout, laten we wel zijn.

Maar, zoveel is wel duidelijk, van die terugkeer gaat het niet meer komen. Het grappige is, dat ik me na het lezen van het artikel hetzelfde afvroeg als de auteur van het stuk, generatiegenoot Bart Vlietstra die ik ken van Nusport. Namelijk: gaat er een moment komen dat wij het, net als onze schrijfidolen, helemaal gehad hebben met de voetbalwereld?

Ik hoop het niet. Maar ergens door mijn hoofd spookt die vileine opmerking van een vriendin, een aantal maanden geleden, voordat ik naar een wedstrijd vertrok. `Zo, jij gaat je weer bezighouden met het wereldnieuws?’

Eh, voorlopig nog even wel. Graag zelfs!

Charles Bromet

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden