Column

Het frivole Turkije wordt stelselmatig gesloopt

Ik, Arthur van Amerongen

Op de verrekijk zag ik een spandoek van Turkse voetbalsupporters met daarop de tekst biz bitti demeden bitmez: het is pas voorbij als wij zeggen dat het voorbij is.

Beeld Gabriël Kousbroek

Die brooddronken uitspraak was afkomstig van trainer Fatih Terim en hem vermoedelijk in de oren gebruld door kalief Erdogan. Turkije ging ondanks de oekaze niet door naar de achtste finales van het EK. De dictator en zijn internationale agenten-provocateur en sokpoppen bevroedden een complot, net als de duizenden Turken die over de samenzwering tegen het moederland twitterden onder de hashtag #bizbittidemedenbitmez.

Ooit volgde ik Turks als bijvak op de Universiteit van Amsterdam. Dat leverde een resem studiepunten op en er was natuurlijk die prachtige docente, maar verder heb ik niks met agglutinerende talen (dus dat alle woorden aan elkaar worden geplakt). Tijdens het eerste college kregen we een bekend woordgrapje als voorbeeld: çekoslavakyalilastiramadiklarimizdanmisiniz? Vrij vertaald levert het deze communistische apekool op: behoort u tot degenen die wij niet Tsjecho-Slowaaks hebben weten te maken?

Het bijvak bleek volstrekt nutteloos toen ik als werkstudent samen met 140 Turkse mennekes de pieren en plees van Schiphol veegde, schrobde en mopte onder meedogenloos toezicht van meneer Ramazan, een kettingrokende grijze wolf die zich klem zoop met belastingvrije whisky. Geen van mijn collegaslaven begreep mijn gebrabbel, maar ik leerde dan wel weer hoe je in het Turks 'ga je moeder neuken' zegt. De Turken zouden mijn leven blijven doorkruisen: als schoonmakers, geliefden, kunstbroeders en -zusters en als dealers.

Neem Coco, een broodtravestiet die in zijn vrije tijd plaatjes draaide in Amsterdamse nichtenkitten. Ik voorzag het kreng van bad en bed in ruil voor een xtc, coke (naar eigen zeggen was hij naar Coco Chanel vernoemd maar ik had daar zo mijn twijfels over) en snoeiharde housemuziek.

We raakten elkaar uit het oog tot ik hem dood terugzag bij Opsporing Verzocht. Afgeslacht op een afwerkplek door een klant die ontdekte dat de voorbips van Aladin - zijn echte naam, zo vernam ik voor het eerst - ontbrak en dat er in zijn behaatje condooms vol gekookte rijst waren gepropt.

Los van het intens trieste einde van Coco heb ik vooral goede herinneringen aan Turken en Turkije. Het frivole Turkije van wijn, vrouwen, zang en dans wordt nu stelselmatig gesloopt, net zoals mijn heerlijke Levant (op delen van Libanon na) al werd gesloopt door de 'usual suspects'. Islam en Erdogan maken meer stuk dan je denkt. Ik hoop maar dat het hoofd van trainer Fatih Terim nog op zijn romp zit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.