Het Doode Paert

Bob de Ruiter geeft een uitstekende verklaring voor de magere retorische traditie in ons land (O&D, 13 december). Je kunt hier tal van publieke functies bekleden zonder ooit verkozen te zijn. Maar met zijn interpretatie van de naam van het Haagse speechschrijversgilde 'Het Doode Paert' zit hij ernaast.

Toen het speechschrijven bij de ministeries een jaar of dertien geleden professionaliseerde, ontstond de behoefte aan een beroepsvereniging of in ieder geval een lotgenotenclubje. Drijvende kracht was speechschrijfster Renee Broekmeulen. Nadat zij erin was geslaagd het initiatief te verbinden aan de Academie voor Overheidscommunicatie, kreeg 'Het Paert' min of meer vaste grond onder de voeten. Pas nog was er een bijeenkomst met de classicus Piet Gerbrandy ter ere van het verschijnen van zijn vertaling van Quintilianus' De opleiding tot redenaar.

Dat het nooit tot een bruisend verenigingsleven is gekomen, heeft niets met fatalisme van de beroepsgroep te maken, maar alles met hun loyaliteit. Die ligt in de eerste plaats bij hun bewindslieden. Iedere andere afspraak is altijd onder voorbehoud. Dat ik zelf liever op tijd was voor een bandje in Paradiso dan bij Gerbrandy, staat hier buiten.

Bas van Horn, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden