Het boekie tegen klamme handen

Eh, kijk eens, er was nog niet een echt boekie over, en het is toch dat je zegt van nou het is toch best wel een probleem voor een hele hoop mensen met al die nare psychische verschijnselen en zo, dus eh, ja, als je dan als deskundige geconfronteerd wordt...

En de dingen daarin dan natuurlijk gewoon bij de naam genoemd, hè. Niet even een flauwekuldingetje in elkaar flansen omdat het toevallig volgende maand Sinterklaas is, nee, professioneel en stapsgewijs die blokkades, die gedachtencirkels proberen te doorbreken. Positieve ankers uitwerpen naar de patiënten toe. Ze rustig durven confronteren met hun eigen angstproces en die negatieve gevoelsspiraal.

Dat gaat hard, hoor. Komt helemaal niet leuk aan als je aan de ziekte lijdt, en dat overkomt jaarlijks ten minste enkele tienduizenden Nederlanders toch zomaar. Begint ineens je hart te bonzen, treedt er van het ene op het andere moment duizeligheid of misselijkheid op, en zal je ook nog zien dat je klamme handen krijgt en een heftige dan wel stotende ademhaling.

We hebben tijdens onze consulten zelfs het geval meegemaakt dat een jonge vrouw zich voelde alsof er een grauwsluier over haar heen werd getrokken, terwijl haar directe omgeving die signalen niet als zodanig herkende of ze zelfs negeerde. Op ons onderzoeksgebied praat je dan toch al gauw van een black out, en dan red je het uiteraard niet meer met een positief ankertje en een wekamine-receptje.

Dan is het G-therapie geblazen. Leren G-denken. Ontzettend intensief, moeilijk en voor veel patiënten van ons toch ook vaak eng. Ga maar na: je dwingt ze vanzelfsprekend toch om eerst over de Gebeurtenis na te denken, dan de Gedachte uit te bannen, en daar vervolgens positieve Gevoelens en Gedrag tegenover te stellen.

Werkt heel, heel confronterend, en het wil dus nog wel eens voorkomen dat we mensen adviseren om de energie die dat G-denken bij ze losmaakt te concentreren in een rolletje pepermunt of in een reservetank, omdat die patiënten die krachten feitelijk zelf niet eens kunnen hendelen. En dat moet toch, hè, niks zo erg als dat ze zonder hulp, zonder boekie terug in de grote-mensenwereld moeten met een stotende ademhaling of gevangen in een grauwsluier. Zeg maar gerust een ramp.

Komt een erg zieke patiënt er ondanks ons boekie toch niet helemaal uit, dan hebben we uiteraard nog de mogelijkheid tot training in de Kompaktgroep. Speciaal ervoor opgericht. Doen we het fijn groepsgewijs met z'n allen, gewoon dat je naar de ander toe duidelijk maakt waar jouw angstgevoelens liggen en dat je die dan teruggekoppeld krijgt en ermee leert omgaan.

Tuurlijk, kost een paar centen meer dan het boekie, maar ook weer lang niet zo veel als vier keer het rij-examen afleggen en vier keer finaal stralen omdat er alleen maar pepermunt in die rol King zat.

Wim de Jong

Ard Nieuwenbroek en Piet Gieles: Rijexamenangst, praktische handreiking voor rijexamenkandidaten. Kosmos, f 24,90.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden