Het boegbeeld van het veldrijden is terug

De zevenvoudig wereldkampioene veldrijden leunt ontspannen over het fietsstuur, kijkt naar het zeetje van ruggen voor haar en denkt: dat is mooi rijtje. Ze heeft enkele korte sprintjes getrokken, even proef gedraafd over het asfalt van start en finish, haaks op de oever van de Schelde. Ze gelooft dat het goed zit. Ze is in elk geval niet van plan lang in de achterste gelederen te blijven.

Marianne Vos.Beeld afp

Marianne Vos (29) staat zaterdagmiddag op de een na laatste startrij van de Scheldecross in Antwerpen, een parcours op de linkeroever van de rivier. Een cv van jewelste telt niet als je twee jaar bent weggeweest. Het is 687 dagen geleden dat ze voor het laatst het veld in dook. In de kou en de blubber van Tabor, Tsjechië, haalde ze min of meer op één been in 2015 het brons op het WK. Ze werd toen geplaagd door een hamstringblessure, mogelijk al een signaal dat ze overtrained was. Enkele maanden later moest ze haar fiets voor langere tijd noodgedwongen aan de haak hangen. Haar lichaam bleek niet meer in staat de zware inspanningen tijdens wedstrijden en training te repareren.

Maar het circuit is haar niet vergeten. Het publiek op de linkeroever van de Schelde roffelt op de reclameborden als ze zich op afroep van de speaker naar de start begeeft. Andere rijdsters hebben haar al aangesproken. 'Hé Marianne, welkom terug.'

Ze hoopt zich er snel tussen te kunnen wurmen, als het sein zo meteen op groen springt. Meerijden misschien met regerend Europees en wereldkampioene Thalita de Jong, met Sophie de Boer die ook om de ereplaatsen strijdt en Vlaanderens vaandeldrager Sanne Cant. Misschien kan het. Ze is nerveus, maar ze weet dat de concurrenten net zo nerveus zijn. De Jong zou later zeggen dat Vos' deelname haar extra motiveert. Het is mooi voor het veldrijden dat ze er weer is, ze is een boegbeeld voor de sport. Daar wil je van winnen.

Plafond

Vos keerde al eerder terug, maar dan op de weg. Dat is haar meegevallen. Zonder voorbereiding in de winter, waren de ambities ook niet torenhoog. Ze slaagde erin zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen - dat was voor haar al een prestatie van formaat. Maar ze voelde dat het nog geen 100 procent was, alsof ze telkens tegen een plafond aanzat. Pas in de laatste wedstrijd, afgelopen oktober tijdens de WK in Qatar, merkte ze dat de benen er weer waren, ze trok er de sprint aan voor Kirsten Wild die zilver won.

Nog maar halverwege de eerste ronde langs de Schelde, rijdt Vos al vooraan, met De Boer, De Jong, Cant en de Amerikaanse Katarina Nash. Ze versnelt zelfs, en dan moet zelfs de wereldkampioene passen - De Jong ziet de anderen met lede ogen wegrijden. Hé, we zitten toch in dezelfde ploeg? Ik rij nog voor een klassement. Maar snel is er berusting. Zo is ze nu eenmaal, Marianne.

Hebben de ervaringen met reeksen van blessures en overbelasting Vos toch niet wat voorzichtiger gemaakt? Niet tijdens de koers, zegt ze. Dan kun je niet rijden met de rem erop. In de training is ze iets voorzichtiger. Hoe verleidelijk het ook is maar weer alles te geven, af en toe rust inbouwen is net zo hard nodig.

De furieuze start moet ze na drie ronden bekopen. De Boer heeft een ruime voorsprong te pakken. Als Cant ernaar toe probeert te rijden, beseft Vos dat het toch niet niks is, een afwezigheid van 687 dagen. Ze schuddebolt wat meer, ze grimast. Het doet zeer. De lange stroken door het mulle zand van het Sint Anneke-strand snijden haar de adem af. Er zijn meer wedstrijden nodig om het juiste gevoel terug te krijgen. Ze hoort de toejuichingen achter de hekken. Dat motiveert. Het kopgroepje valt uiteen. Het is vanaf nu ieder voor zich.

Vooraf had ze de indruk dat het niveau van het veldrijden wel hoog was, ze volgde het tot vandaag op afstand. Er zijn wel acht of negen meiden die meedoen voor het podium, stelt ze vast. De top lijkt wat breder. Dat ze zich nu al kan meten met de concurrentie die al drie maanden in competitie is, zegt volgens haar niet zo veel. Maar ze weet wel: ik ben het nog niet verleerd. Volgend maand is het NK in Sint-Michielsgestel en het WK in Bieles, Luxemburg. Dan wil ze er echt staan.

Een minuut na winnares Sanne Cant, die in de sprint de achterhaalde De Boer klopt, komt ze als vierde over de finish. Ze is tevreden, een mooi begin, dit. Ze fietst nog even naast Nash, die voor haar als derde eindigt. Die had ze vooraf nog niet gesproken. De Amerikaanse draait zich naar haar toe en zegt: 'Hi Marianne, good to see you back.'

Sanne Cant.Beeld afp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden