Het Bob Hope Center schrijft historie

Een top alleen voor de foto’s? ‘Maar die zijn ook belangrijk.’..

Van onze correspondent Philippe Remarque

Toekomstige generaties zullen, droomt president Bush dinsdag, ‘terugkijken op het werk dat werd begonnen in Annapolis en de leiders danken die bijeenkwamen aan de oever van de Chesapeake’.

Annapolis wordt groot als het aan de Amerikaanse president ligt, groter dan Oslo. Maar de naam, ooit gegeven ter ere van de Britse koningin Anne, is niet de reden dat leiders van meer dan veertig landen juist hier bijeenkomen. Het zijn eerder de geringe afstand tot Washington en de ideale beveiligingsmogelijkheden. Dat merken de honderden journalisten als hun shuttlebussen de uitgestrekte campus oprijden van de Marine-academie, volgens Bush ‘een van de beste instellingen van het land’.

Journalisten en Midden-Oostendeskundigen landen in het Bob Hope Performing Arts Center. Daarvandaan is het gebouw waar geschiedenis wordt geschreven niet eens te zien.

Een kniesoor die daarop let. We zijn in de buurt, en dit is toch maar de eerste keer in zeven jaar dat president Bush actief poogt te bereiken wat geen van zijn voorgangers is gelukt: vrede tussen Israël en de Palestijnen.

Alleen dat is al reden tot optimisme, zegt Martin S. Indyk, Amerikaans oud-ambassadeur in Israël en nu een Brookings Institution-denker aan wiens lippen de verslaggevers hangen. ‘Ze beginnen serieuze onderhandelingen, na zeven jaar waarin veel mensen zijn gestorven, mijns inziens onnodig’, zegt hij. De omstandigheden zijn gunstiger dan voorheen. ‘Ze zijn uitgeput, ze hebben alle andere methoden geprobeerd en iedereen vreest de radicale islam onder leiding van Iran.’

De president etaleert niet al te veel betrokkenheid. Dat is bij voorganger Clinton niet goed afgelopen. Anders dan sommige commentatoren hoopten, inclusief Indyk, houdt Bush het neutraal en spreekt hij nauwelijks concreet over de neteligste kwesties tussen Israël en de Palestijnen: de grenzen, de vluchtelingen en Jeruzalem. Ze zullen het zelf moeten oplossen, zegt hij. Volgens sommigen is dat onmogelijk. Maar Israël onder druk zetten zal deze president niet doen, heeft Bush’ veiligheidsadviseur deze week nog gezegd tegen bezorgde christen-lobbyisten.

Onder een oorlogsvlag met het opschrift ‘Don’t give up the ship’ gebaart Bush premier Olmert en president Abbas wel tot een handreiking. Maar historisch en met weerzin, zoals bij Arafat en Rabin, is die niet meer. Iets na het middaguur is de president alweer terug in het Witte Huis.

De meute in de mediahal is sceptisch. Maar Indyk spreekt enthousiast over de toespraken van Olmert en Abbas. ‘Ze hebben zich hier met het hart aan verbonden’, zegt hij. ‘Je kon de chemie tussen hen voelen, heel anders dan bij Rabin en Arafat.’

Columnist Thomas Friedman moet het nog zien. Afspraken in het Midden-Oosten zag hij al vaker op de ‘vuilnisbelt’ belanden. ‘Ik word al jaren verrast door de slechteriken. Ik wil een keer de krant van de mat pakken en door de gematigden worden verrast.’ Annapolis is vooralsnog een ‘photo-opportunity’, vindt hij. ‘Maar die zijn ook belangrijk, omdat ze het voorstellingsvermogen aanspreken en zo tot hoop leiden.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden