Het blijft veel te tam bij Introdans

Een statement had niet misstaan als je je voorstelling Russisch Rumoer noemt en Sotsji begint.

Russisch Rumoer door Introdans


I7/2, Schouwburg Arnhem Tournee t/m 17/6 introdans.nl


Een gemiste kans. Als je een voorstelling Russisch Rumoer noemt en in première laat gaan op de avond dat in Sotsji de Olympische Winterspelen openen en in Amsterdam bij het homomonument een alternatieve openingsceremonie plaatsvindt, kun je als dansgezelschap met een groot aantal homoseksuelen in de leiding niet achterblijven. Het bleef muisstil. Het rumoer uit de titel bleef uit. Terwijl de openingsolo toch opvallend gay oogt.


Introdans introduceert L'Après-midi d'un faune (1995) van Thierry Malandain in Nederland. Op de gelijknamige compositie van Claude Debussy choreografeert deze Fransman een natte droom van een gespierde jongen, die liggend op een uitvergrote tissuedoos zijn lichaam seksueel voelt ontwaken. Twee lichtgevende proppen op het podium suggereren dat de doekjes hun dienst al hebben bewezen tijdens een eerdere masturbatie. Natuurlijk persifleert Malandain hiermee de illustere oerversie van Vaslav Nijinski uit 1912, die eindigt met het opgeilen van een maagdelijk witte doek. In Malandains versie trekt de danser deze lap stof nogal potsierlijk uit de spleet van de tissuedoos (een vagina?). Storender is dat Nijinski's verhitte faun bij Malandain is vervangen door een gladde mannenbarbie: Ken op een Kleenexdoos. Aan danser Pascal Schut, net genomineerd voor een dansprijs, de ondankbare taak met zijn goed gevormde lijf, in lelijk witte onderbroek, reliëf aan te brengen in dit gladde plastic.


Ook de wereldpremière Firebird Suite van de Vlaming Stijn Celis valt tegen. Op de expressieve, rijk geïnstrumenteerde compositie L'Oiseau de Feu van Igor Stravinsky (De Vuurvogel, 1910) beeldt Celis het gelijknamige Russische volkssprookje rechtlijnig uit. Alles oogt weliswaar modern, semi-verhalend en zonder opsmuk, maar de vertolking ontbeert vurigheid. Het tovenaarsleger zit verscholen in zwarte capuchons en de mythische vuurvogel (wel gepassioneerd gedanst door Marc Beaugendre) draagt één bloedrode veer, op zijn schedel. Die veer is het tovermiddel waarmee prins Ivan (een tamme Jorge Pérez Martínez) zijn geliefde prinses (een te bescheiden vertolking van Yulanne de Groot) kan bevrijden uit handen van tovenaar Kastchei (Laurent Drousie, getooid met tovenaarsei en tentakelvingers). Tegen een van kleur verschietende, kubistische schilderwand infiltreert de prins langzaam in het donkere leger, met veel cirkelende schijnbewegingen. Het veer veroverende duet met de vuur-vogel vlamt meer dan de koele slotomarming van zijn geliefde. Temeer door de voorspelbare keuze de bevrijding uit te drukken met afgeworpen capuchons.


Russisch Rumoer moet het hebben van het derde stuk, de reprise van Nils Christes choreografische interpretatie van Le Sacre du Printemps uit 2005 (Nederlandse première: 2011). Motor van dit heldere groepsstuk is de continue dreiging dat iedereen slachtoffer of dader kan worden. Telkens veert één groepslid verwachtingsvol op, alsof een stem hem of haar naar de offertafel roept. Maar iedere keer verzinkt diegene naadloos in de deinende massa. Een democratische Sacre: iedereen heeft het recht zich uitverkoren te voelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden