'Het blijft link, met die kleintjes. Water, hè'

Van de tientallen sneeuwpoppen in het park bleek maandagochtend zowat driekwart door onverlaten onthoofd. De zeer geslaagde sneeuw-Donald Trump, zittend op een bankje, compleet met stropdas en pinkgroot piemeltje, kon ik zelfs helemáál niet meer terugvinden. Maar ik had oud krentenbrood voor de vogeltjes, dus ik kwam niet voor niets.

'Hopsakee!', riep de oude man. 'Geef opa gauw een handje, poppie.'Beeld Peter Steffen

Terwijl ik het aan de rand van de vijver verstrooide kwam er, behalve een zwerm meeuwen, duiven, eenden en meerkoetjes, ook een oude man met een klein meisje op af. Hij had zo'n authentiek Amsterdams Rinus Michels-hoofd, het kind was een blond, 3-jarig engeltje met een druipneusje.

'Wil je helpen?', vroeg ik haar. Algauw stond ze met zo veel enthousiasme brood te smijten dat ze wankelde en bijna in de vijver viel. Ik kon haar nog net bij het capuchonnetje grijpen.

'Hopsakee!', riep de oude man. 'Geef opa gauw een handje, poppie.' En tegen mij: 'Het blijft link, met die kleintjes. Water, hè. Ik ben er zelf een broertje aan verloren... ja, dat is zowat zeventig jaar geleden, maar ik weet het nóg. Nicootje.'

Het meisje riep 'zelf doen!', en rukte zich los. Logisch, want met één hand strooit het niet zo lekker. 'Kom, dan gaan we een eindje verderop staan', zei de oude. Op veilige afstand van de vijver ging hij voort: 'Hij was 5. Door het ijs gezakt. Ze hebben hem pas weken later gevonden, toen het ging dooien. Een stel schooljongens. Ze zagen een muts in het water liggen en toen ze die eruit wilden vissen, zat er een kind aan vast. Die zijn zich het leplazerus geschrokken, och, och...' Hij schudde zijn hoofd.

Ik zweeg, terwijl ik dit beeld op mijn netvlies probeerde te verwerken. 'Kom, even je neus snuiten', zei de oude tegen het kind, dat met stijve, rode vingertjes aan het brood stond te pulken. Hij trok een vers papieren zakdoekje tevoorschijn, negeerde het geproest en gespartel en wrong met een geoefend gebaar het druipende neusje uit.

'Mijn moeder was er gek genoeg vrij snel overheen', zei de man. Ze had er zés, hè. Vier jongens en twee meiden. Je moet door, hè. Maar mijn vader... nou ja, die had er toch óók zes. Maar die... dat kwam niet meer goed. Hij zat maar voor zich uit te staren. Liet zijn eten staan... en 't was een beer van een man, hoor...' En tegen het meisje: 'Niet in je mond stoppen, pop. Dat is voor de eendjes. Je mag straks wat lekkers uitzoeken, bij de bakker.'

'Nee, mijn pa is nooit meer de oude geworden', vervolgde hij. 'Dus wat ik maar zeggen wou: 't blijft link, met kinderen. En water.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden