Het bidden van Basacikoglu

PETER MIDDENDORP

Bij Heerenveen mocht zaterdag een jonge flankspeler debuteren, Basacikoglu, en dat was leuk, want nieuwe aanvallers van Heerenveen hebben bijna altijd iets bijzonders.

Voor de uitwedstrijd tegen PSV werd hij in beeld genomen. Hij legde open handen voor zich in de lucht en prevelde een gebed, waarna hij met zijn handen een paar keer snel achter elkaar over zijn gezicht wreef. Dit ritueel ziet er altijd goed uit - alsof je met alles wat God jou zojuist in handen heeft gelegd je gezicht af mag spoelen.

Hierna schakelde Basacikoglu over op een gebaar dat bijna alle atleten maken, nadat zij hebben gebeden, onafhankelijk van hun geloof. Hij legde zijn hoofd in de nek, stak op wanghoogte twee wijsvingers op, en keek God even scherp en rechtstreeks aan, alsof hij wilde zeggen: 'Afgesproken, hè? Deal. Hier houd ik je aan.'

Van onderwerping ging het bijna oneerbiedig vlug over op gelijkwaardigheid. Maar afgezien daarvan was hulp vragen aan God sowieso spelen met vuur. Het is alles ijdelheid op het sportveld, en je wilt de hulp inzetten voor eigen gewin. Bovendien staan aan de andere kant vaak ook een paar te bidden, zodat je Hem dwingt een keuze te maken en Hem in verlegenheid brengt.

Het was dan misschien ook geen wonder dat het een wedstrijd van rampen en plagen zou worden, voor alle partijen, het publiek en de scheidsrechters. Een wedstrijd als een doffe dreun voor iedereen; herstellen zou nog lastig worden.

In de 15de minuut al kreeg een Heerenveenspeler rood en stonden ze met tien tegen elf. Sterspeler Finnbogason kon door een blessure ook al niet worden opgesteld. De wedstrijd was getekend, en vermoedelijk al voorbij. In plaats van mooie passeeracties te kunnen laten zien, moest Basacikoglu nu vooral meeverdedigen.

Vlak voor de 70ste minuut werd Basacikoglu met kramp gewisseld. Hij was nog onderweg naar de kleedkamer toen hij zijn vervanger tegen alle verhoudingen in 0-1 zag maken; zíjn doelpunt dus eigenlijk; dat voor hem in de sterren had gestaan.

Aan rampen en dreunen gaat meestal een opleving vooraf - lang leek een God vaardig over Heerenveen, tot de allerlaatste minuut, toen PSV alsnog gelijkmaakte.

Na de wedstrijd joelde het PSV-publiek, en dropen alle spelers af, net als de scheidsrechters. PSV-trainer Cocu zakte weg in zijn grote jas met capuchon - 'sportieve crisis' was mild uitgedrukt voor de situatie waarin hij zich bevond. Even verderop stond Van Basten minutenlang roerloos voor zich uit te staren. Hij kon nog niet zo goed geloven wat er was gebeurd, en zou de eerste tijd nog niet toekomen aan verwerken.

Los van het bidden zou in elke wedstrijd toch op zijn minst iemand iets moeten worden gegund. Maar deze keer was dat niet zo. Dit was een van die uitzonderlijke wedstrijden die iedereen diep ontgoocheld achterlaat. Of het moest zijn dat Basacikoglu dacht: ach, zo slecht was dit niet voor een debuut, en nu dankbaar stond te douchen.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden