Het begin van een zoete Tuur die zich met de lezers gaat verbinden

Arthur van Amerongen
null Beeld RV
Beeld RV

Voor een paar schamele eurootjes vloog ik door gruwelijk noodweer terug naar de zon en de zee van de Algarve. Het mooiste van Rotterdam is de laatste vlucht naar Faro, maar ondanks het hemelse vooruitzicht van caipirinha's en dartele hondjes op het strand viel het afscheid mij toch zwaar. Hoog in het zwerk speelde dat liedje van Joseph Schmidt door mijn hoofd:

Op heel deez' groote aard,

Al ben 'k van huis en haard,

Is 't kleine Holland mij het meeste waard

Ik volg Nederland alleen nog maar via de sociale media en mettertijd is er een ernstig misvormd beeld gegroeid. Ik noem mijn kijk op mijn geboorteland altijd heel eufemistisch een helicopterview, maar het zou evengoed een tunnelvisie kunnen zijn. Misschien ben ik wel net zo geborneerd als de klimaatvluchtelingen in de Algarve die er alleen maar wonen vanwege de 3.600 jaarlijkse zonuren en de spotgoedkope drank.

Hoe het ook zij: buiten het Twitter-riool bestaat er een Holland waar mensen elkaar nog beleefd groeten op straat. Een land zonder schuimbekkende touretters, digitale potloodventers en poeptaartensmijters.

Ik was in een warm bad geplonsd want diep in de negorij van het moederland heeft de tijd stil gestaan. In de supermarkten zag ik enkel roomblanke, kwebbelende huisvrouwen die genoten van een gratis kopje koffie. Hun noeste kerels verdienden ongetwijfeld in het zweet huns aanschijns hun brood.

's Avonds observeerde ik schaamteloos de huiskamers. Net als vroeger zaten hele families rond de buis geschaard. Soms lag papa onderuitgezakt met open mond te slapen en zat mama te punniken. Het ontroerde me, want ik moest denken aan mijn prille jeugd, toen alles nog goed was.

In de bus van Connexxion naar het treinstation zag ik een Afrikaanse asielzoeker. Ik schrok even, maar gaf hem toen een ferme hand en zei: welkom in mijn land, vriend.

Dat voelde goed want vaak lag ik te woelen in mijn ledikant en dat kwam heus niet alleen door de Algarvese muggen.

Iemand vertelde mij onlangs dat ik verscheurd en verbitterd ben door heimwee en daarom zo kanker op van alles en nog wat.

Dankzij de sentimental journey door het Land van Maas en Waal is het gat in mijn hart nu gelukkig gedicht.

Het vliegtuig zette de landing naar Faro in en opgelucht bestelde ik rap nog een dubbele kopstoot bij de stewardess. De verbroedering met de Afrikaanse verschoppeling werd het begin van een zoete Tuur die zich met de lezers ging verbinden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden