Het aplomb van de twijfelaar

De laatste jazzreus uit de jaren vijftig is nog altijd onvermoeibaar. In juli triomfeerde hij op het North Sea Jazz Festival. Op 10 september, drie dagen na zijn tachtigste verjaardag, gaf hij een feestconcert in New York waar hij de oude jazzrevolutionair Ornette Coleman uitdaagde tot een duet. En 24 november speelt Sonny Rollins, als onderdeel van zijn bijna jaarlijkse Europese herfsttournee, in Amsterdam.

Die energie spreekt ook uit Saxophone Colossus, het eerste fotoboek dat aan Rollins is gewijd. Fotograaf John Abbott trekt al bijna twintig jaar met de saxofonist op en laat hem in alle mogelijke omstandigheden zien: op het podium, maar ook thuis met zijn hond.


Daarbij valt op hoezeer Rollins in de voetsporen treedt van zijn jeugdidool Coleman Hawkins. 'Wat bij Hawkins de meeste indruk op mij maakte, was hoe hij altijd goed gekleed ging en zichzelf met waardigheid presenteerde', vertelt hij. 'Een zwarte muzikant die dat soort trots tentoonspreidde en ook de bijbehorende prestaties leverde, logenstrafte daarmee de stereotiepe beelden waarin zwarten door de bredere samenleving werden geportretteerd.' Die gedachte wordt exact weerspiegeld in Rollins' feilloze kledingkeuze en zijn zelfbewuste podiumpersoonlijkheid.


De uitspraak over Coleman Hawkins wordt aangehaald in de tekst die Bob Blumenthal voor het boek heeft geleverd. Het zijn vijf hoofdstukjes die zijn opgehangen aan de titels op het legendarische Rollins-album Saxophone Colossus uit 1956 , met observaties over Rollins en het ritme, Rollins' geluid, Rollins de modernist, Rollins en zijn songs, en Rollins en de thematische improvisatie.


Rollins' eeuwige twijfel aan zichzelf komt even ter sprake, maar Blumenthal laat na om de grote paradox te signaleren: de tegenstelling tussen zijn wankelmoedige karakter en het aplomb waarmee hij speelt. Richard Palmer maakte daarover in Sonny Rollins - The Cutting Edge (1998) tenminste nog een verrassende opmerking. Hij wijst op een vergelijkbaar contrast tussen Stan Getz de tedere tenorist en Stan Getz de meedogenloze medemens, en concludeert: 'Ik denk weleens dat het logischer zou zijn wanneer de man Rollins klonk als de tenorist Getz en vice-versa.'Bert Vuijsje


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden