Hese pleaser

Zijn hese stemgeluid en de hit 'Marina' maakten van Rocco Granata al in 1959 een beroemdheid. Nu heeft hij een album gemaakt met de Belgische dj Buscemi.

Rocco Granata is een braaf mens, voor de mensen. Een gewoon mens, laat de mensen niet denken dat hij een BV is - een Bekende Vlaming. Hij is een Bekende Vreemdeling, die graag aan tafel zit met vrienden. Lekker koken, en dan een fles wijn opentrekken, het liefst nu.


Dat is dé Rocco Granata - hij zweert het op zijn vader zaliger.


Hij zit in restaurants graag in een hoekje, achter een pilaar, zodat niemand 'm ziet. Als de mensen hem dan toch zien, dan gaan ze praten. 'Maar Rocco, je hoeft toch niet op zo'n plek te zitten, achter de pilaar? Dat is de plek waar niemand wil zitten.' Of ze vragen: 'Weet je nog, in Scheveningen, dat was leuk hè?' En van: 'Ik heb bij je in de buurt gewoond, weet je dat nog?'


Hij weet het - nou, hij weet het eigenlijk niet. Hij kan niets onthouden omdat hij aan zoveel dingen tegelijk denkt. Hij zit nu te praten in zijn kantoortje in Kapellen, een voorstad van Antwerpen, op loopafstand van zijn villa. Achter hem hangt de Italiaanse vlag en staan flesjes bier van het merk Marina. Eén wand is zonder foto's, omdat bij de tentoonstelling Manifesta in het mijnstadje Genk er een speciale kamer ingericht is over Rocco, de Italiaanse mijnwerkerszoon.


Hij moet zijn ogen sluiten om zijn verhaal te kunnen vertellen.


Rocco Granata is een moeilijk mens, die alles goed wil doen, die als hij iets doet, eigenlijk iets anders wil doen. Hij beantwoordt nog steeds elke kaart of brief van de dertig die hij dagelijks krijgt. De baby die Rocco heet, krijgt natuurlijk een mooi briefje: 'Ciao Rocco, ik ben 73 jaar oud, en als jij 73 bent, dan ben ik er niet meer.'


Hij zou hier niet willen zijn en is liever bij zijn kinderen, of bij zijn kleinkinderen. Hij moet zijn nieuwe cd afmaken, en aan zijn piano of met de accordeon de liedjes bedenken. Hij zou willen schilderen, nu hier. Hij zou de wereld willen veranderen. Of in alle rust gaan golfen, alleen, zodat hij zijn leven kan overzien. Altijd dat denken. Was hij maar als die oudjes op Marbella, die zijn gepensioneerd en doen niks meer. Hij staat in de kou in Duitsland, in Canada, in Nederland, België, of noem maar op, want hij wil nog zo graag.


Waarom zit Rocco Granata niet in de zon? Hij heeft een huisje in Frankrijk waar hij nooit komt. Naar zijn geboorteland Italië gaat hij zeer onregelmatig, omdat hij Italië als een minnares beschouwt die je niet te vaak moet zien. Hij kan niet anders en dat heeft niet eens met de commercie te maken, om het geld is het hem nooit te doen. Er moet een cd in het vooruitzicht zijn. Als hij niet optreedt, wordt hij pas echt een pessimist. Hij is zijn gedrag eigenlijk zo beu als koude pap.


Hugo Claus - die kennen we allemaal. De grote dichter Hugo Claus stapte ooit op hem af, vertelde hem hoe hij 'm bewonderde en gaf hem een poëziebundel. 's Nachts in zijn bed las hij de gedichten en hij besloot er eentje op muziek te zetten. Maar Hugo heeft het nooit kunnen horen. In 2003 werd hij op het podium in Leuven onwel, Rocco Granata stond achter hem met de accordeon, in de coulissen.


Hij is geen snoever, hij is geen pretentieuze jongen. Rocco Granata weet wie Rocco Granata is en wat Rocco Granata kan. Maar hij wil dat de mensen begrijpen wie hij is en dat ze weten dat hij graag goed doet. Dat hij echt zijn best doet voor iedereen. Er zijn misschien 100 duizend zangers, ook nieuwe, beter dan hij. Maar hij is Rocco. Hij is een architect, waar anderen binnenhuisarchitecten zijn.


Buscemi, die kende hij. Natuurlijk kende hij die hippe, Belgische dj/producer. 'Hallo Dirk' - want zo heet Buscemi eigenlijk - 'Hallo Dirk', zei Rocco over telefoon, 'ik apprecieer wat je doet, je liedjes, je opnamen. Kom een keer langs, drinken we een flesje wijn.'


Op een memorecorder zong Rocco daarna 13 liedjes in, zoals de zonovergoten en euforische huppelhit O Sarracino. 'Oké, Dirk, dit is voor jou en doe er maar mee wat je wilt.' En dat deed Dirk, hij bouwde om de stem van Rocco Granata een modern muzikaal universum van jewelste: balkanbeats, houseritmen vermengd met mambo en cha-cha-cha, met bossanova, jazz en breakbeats.


Voor de foto's van de cd Rocco con Buscemi werd de grote Belgische naaktfotograaf Marc Lagrange gevraagd, en niet zonder reden. Rocco had altijd maar gelachen op foto's. Nu moesten er foto's komen zonder lach, net als in de ernstige stijl van Lagrange, met mooie, serieuze meiden.


Wedergeboorte

Dan is de cd af, en je mag het resultaat monter en opwindend noemen, of een wedergeboorte van een muzieklegende. Hij zegt alleen: 'Wat ik er zelf van vind, dat vind ik er zelf van. Maar ik heb het met hart en ziel gedaan.'


Luister, zo gaat hij verder, terwijl zijn vrouw nog een espresso brengt. Als hij ooit sterft, dan wil hij niet worden begraven, maar de lucht in worden gezonden. Hij hoopt dat er een monument komt, of een beeld, al klinkt dat opschepperig. Maar de volgende tekst moet erop, schrijf maar mee:


'Lieve mensen allemaal, ik heb in mijn leven mijn best gedaan om alles goed te doen. Indien u denkt dat ik het niet goed heb gedaan, sorry, ik heb niet genoeg tijd gehad, anders had ik het beter gedaan.'


De mensen houden van hem, dat weet Rocco Granata ook wel. Hij houdt ook van de mensen. Hij houdt van de pastor, van de minister en van de arme mens die in de zaal zit. Hij zou alles willen geven aan de arme mensen, maar tegenwoordig weet je niet meer wie de arme mens is. Is de bedelaar nog wel te vertrouwen, dat vraagt hij zich weleens af.


Dat hij hees klinkt, is zijn handelsmerk. Een zanger moet herkenbaar zijn, een stem is een instrument. De mensen horen het graag, in combinatie met zijn mooie smoel, zoals Toon Hermans het hem ooit zei. Op zijn 19de is hij gaan roken, en twintig jaar geleden is hij ermee opgehouden. Hij merkte gelijk het voordeel: toen hij nog rookte, moest hij na het zingen van een hoge noot even stoppen, maar toen hij niet meer rookte, kon hij gewoon doorgaan. Elk moment van de dag kan hij nu zingen en hij hoeft niets te doen om zijn stem te onderhouden. Hij kan Rocco zijn wanneer hij wil.


Neusbeen

Ooit heeft een dokter in San Remo ernaar gekeken. Hoe kwam hij toch aan het hese geluid? Zijn vader was niet hees, zijn zus was niet hees. Niemand in de familie had het. Hier zit het in, zei de dokter, en Rocco komt van achter zijn bureau naar voren, en laat zijn neus goed zien, de neus waarvan het lijkt alsof er eens een flinke klap op is gegeven. Het is het kromme been in zijn neus, zei de dokter, dat 's nachts een effect heeft op zijn stembanden.


Een kno-arts in Leuven die hij kende van de golfbaan, wilde het ook weten. Zijn stembanden gaan minder open, zo was het ongeveer. Hij moest er vooral niets aan doen, het is zijn specialiteit. Het is zijn specialiteit sinds de mensen hem leerden kennen met Marina, dat snel neergepende B-kantje waarmee hij wereldberoemd werd.


Er was een tijd dat hij het nummer niet meer kon horen. Dus had hij een programma samengesteld, met een orkest, en zonder Marina. Hij speelde een uur lang en het liep op rolletjes. Opeens riep iemand in de zaal 'Marina', en toen begon iedereen te roepen. Hij stuurde het orkest naar achteren, gespte zijn accordeon om en daar ging hij weer, het liedje spelend alsof het de eerste keer was, want zo is hij dan ook.


Op een podium, daar zou hij graag sterven. Dat is zijn huis. Alleen een vrouw is mooier, maar hij verkiest toch een podium. Met hart en ziel dat ene liedje zingend dat hij zijn allerschoonste vindt, voor zijn zoon, Sammy .


Slaap maar Sammy


Droom maar Sammy


Speel maar Sammy


Leef maar Sammy


Zo ziet hij het voor zich. Hij doet zijn ogen dicht, en legt zijn handen op zijn buik. Dat hij dan honderd jaar is, en op een podium staat, zingend, met het beeld van Sammy in zijn ogen. En dan dood.


Rocco con Buscemi

. Cardinal Records.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden