Herpes-drager is geen seksuele wildebras

– Naar schatting hebben bijna 1,3 miljoen Nederlanders antistoffen in hun bloed tegen HSV-2, het virus dat herpes genitalis veroorzaakt....

'Aan aids ga je dood. Voor alle andere seksueel overdraagbare aandoeningen kun je een prikje halen en dan ben je er vanaf.' Tot tien jaar geleden zag de wereld voor André Hanegraaf er zo simpel uit.

Toen werd hij, bij zijn allereerste seksuele contact, besmet met herpes genitatis, een ongeneeslijke, maar niet levensbedreigende aandoening. Nadat de blaasjes en wondjes bij zijn penis verdwenen waren, hoopte hij nog dat ze nooit meer terug zouden komen. Maar dat gebeurde wel. 'Toen besefte ik: dit is voor altijd.'

Hanegraaf regelt bij HISO het lotgenotencontact. Dit najaar begint de stichting een telefonische hulplijn. Bittere noodzaak, weet Hanegraaf. 'Als de diagnose is gesteld, komen veel mensen in een dal terecht. Ze voelen zich een besmettelijk monstertje. Sommigen ontwikkelen smetvrees: ze wassen hun handen wel drie keer als ze naar de wc zijn geweest. Eén keer is echt voldoende. Maar je moet wel heel veel maatregelen nemen om het risico op besmetting klein te houden.'

Met de fysieke klachten is dikwijls nog wel te leven. Maar de psychische en sociale gevolgen van herpes doen een zware aanslag op je incasseringsvermogen, is zijn ervaring. De reactie van mensen in de omgeving is moeilijk te verdragen. 'Vaak wordt gedacht: een wildebras die aan het rondneuken is geweest. Ook huisartsen kijken je soms verwijtend aan: zeker een zwaar seksleven achter de rug.'

Het allermoeilijkste vindt Hanegraaf dat iemand met herpes soms niet besmettelijk is, maar dat je nooit weet wannéér niet. 'Als je geen blaasjes hebt, ben je doorgaans niet besmettelijk, maar volgens de nieuwste inzichten kun je het virus in die periode soms toch overbrengen, ook al heb je geen symptomen. Op welke dagen je asymptomatisch besmettelijk bent, weet je niet.'

De ziekte is grillig. Sommige mensen krijgen de symptomen (rode plekjes, blaasjes, wondjes in de buurt van hun geslachtsdelen) één keer en daarna nooit meer. Anderen hebben veel vaker last. Meestal veroorzaakt een overmaat aan stress een nieuwe uitbraak. Herpes komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen. Wie geen symptomen krijgt, weet vaak niet dat hij of zij besmet is.

Niet alleen mensen in de omgeving bekijken personen met HSV-2 met een scheef oog; ook huisartsen tonen soms weinig kennis en begrip. 'Ze sturen je naar huis met een zinkzalfje dat de blaasjes wel laat indrogen, maar het virus niet remt. Terwijl er goede virusremmers bestaan.'

De huisarts hoeft de mensen bij wie de diagnose is gesteld, niet op te vangen, vindt Hanegraaf. 'Als hij ze maar naar ons doorverwijst.'

HISO is een kleine, twee jaar jonge organisatie. Dat heeft veel te maken met het taboe op seksueel overdraagbare aandoeningen (soa's), zoals herpes. 'Het kost tijd om te accepteren dat je herpes hebt. Als je een stichting opzet, treed je daarmee naar buiten', zegt Hanegraaf. Vanwege de onbespreekbaarheid van soa verspreidt de stichting haar publieksinformatie vooral via Internet. 'Dat is voor iedereen toegankelijk zonder dat je je direct bekend hoeft te maken.' Maar die werkwijze verhindert tegelijkertijd dat nieuwe donateurs zich melden: ze hebben genoeg aan de info op het net.

'Herpes is direct gekoppeld aan de liefde. Dat maakt de aandoening moeilijk te accepteren,' zegt Hanegraaf. 'Maar de meeste mensen leren ermee leven. Ze vinden een partner die hen accepteert. Je gaat aan herpes niet dood, je wordt er niet onvruchtbaar van en je kunt gezonde kinderen krijgen. Als je je dokter voor de bevalling maar inlicht.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden