Heropvoeding

Filmtips

BEREND JAN BOCKTING

De inboorling moet, ondanks zichzelf, worden geholpen. Dat verklaart Kenneth Branagh oprecht in zijn rol als A.O. Neville, in 1931 de voogd van alle aboriginals in het westen van Australië. Zijn hulp was altijd dezelfde: kinderen van aboriginals werden bij hun ouders weggehaald om hen te beschermen tegen hun primitieve omgeving.

Die wrede praktijk wordt in Rabbit-Proof Fence van Phillip Noyce getoond vanuit het perspectief van de 14-jarige Molly. Zij ontsnapt uit een kamp en begint met twee vriendinnetjes aan een lange tocht langs het hek dat landbouwgrond tegen konijnen beschermt - Molly weet dat haar moeder aan het hek woont. De film, door cameragenie Cristopher Doyle voorzien van mooie beelden, is gebaseerd op een boek van Doris Pilkington Garimara, waarin zij de ervaringen van haar moeder en tantes beschrijft. De schrijfster werd in haar jeugd met haar zus van haar ouders gescheiden. Ze kregen te horen dat ze wees waren, het was niet de bedoeling dat ze hun ouders ooit terugzagen. Naar schatting honderdduizend kinderen - 'halfbloed'-aboriginals - werden in de loop van de 20ste eeuw op deze wijze heropgevoed.

Rabbit-Proof Fence (Phillip Noyce, 2002) BBC 2, 0.00-1.25 uur.

Milk

(Gus Van Sant, 2008) Degelijk portret van de Amerikaanse homo-activist Harvey Milk, dat heftig begint met archiefmateriaal van politieacties tegen homo's. Dan verschijnt Milk (gespeeld door Sean Penn) in beeld, die eind jaren zeventig, thuis aan zijn tafel, een bandrecorder inspreekt. Deze opname, zo zegt hij in de microfoon, mag alleen worden afgespeeld in het geval hij wordt vermoord. Met die hint naar de gruwelijke afloop van Milk geeft regisseur Gus Van Sant in een voor zijn doen conventionele film weinig weg. Daarvoor is zijn beoogde (Amerikaanse) publiek te goed bekend met het treurige einde van het leven van de man die als eerste openlijke homoseksueel in de Verenigde Staten een politieke functie bekleedde.

Ondanks een gevarieerde stoet aan bijfiguren draagt Penn de film. Hij toont andermaal zijn talent om volledig in iemands huid te kunnen kruipen. De acteur neemt maniertjes in zijn spel op die doorleefd en authentiek voelen, en niet als een gelikte kopie.

Nederland 3, 20.00-22.05 uur.

Unbreakable

(M. Night Shyamalan, 2000) Na het overrompelende The Sixth Sense viel het vanavond uit te zenden Unbreakable een tikkeltje tegen, maar ook dit is een beklemmend vierdedimensiedrama waarin Bruce Willis zich andermaal van zijn beste kant laat zien.

Hij speelt hier een beveiliger die als enige van de 132 passagiers een zeer ernstig treinongeluk overleeft, zonder ook maar een schrammetje. Dit zet hem, en anderen, aan het denken. De ultrabroze stripfanaat Samuel L. Jackson heeft een wel heel merkwaardige theorie over het ijzersterke gestel van Bruce. Zoals gebruikelijk brengt Shyamalan het allemaal met brede, trage streken in beeld, een beetje zoals je in een Indiase treincoupé het landschap aan je voorbij ziet trekken. Als een geslaagd superheldendrama in slowmotion.

Eén, 21.10-22.55 uur.

Sometimes in April

(Raoul Peck, 2005) Zeer vergelijkbaar met het bekendere Hotel Rwanda (2004), deze oorlogsilm over een familiedrama tijdens de Rwandese genocide. En dat terwijl Sometimes in April heel wat beter, rauwer en echter is.

Nederland 2, 23.30-1.39 uur.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden