Herdenk in stilte

Interessant artikel over gedenktekens buiten het kerkhof (Binnenland, 6 augustus). Waarom zou je iedere keer als je de plek des onheils passeert daaraan herinnerd willen worden?...

Het lijkt er de laatste jaren sowieso op dat het herdenken van overledenen een gemeenschappelijk gebeuren is geworden. Er hoeft maar iemand niet op een natuurlijke (lees: in het ziekenhuis of thuis) wijze te zijn gestorven, maar wel door geweld of een ongeval, dan openen zich direct een aantal condoleanceregisters en kun je wachten op de aankondiging van weer een stille tocht. Vervolgens laten wildvreemden een bericht achter op dat condoleanceregister of lopen mee.

Hou dat verdriet, gedenken en herinneren toch fijn binnen de eigen familie- en kennissenkring. Zonder bermmonument geen herinnering? Zonder condoleanceregister geen medeleven? Zonder stille tocht geen erkenning? Ik heb in het ziekenhuis waar ik werk heel wat overleden patiënten meegemaakt, maar nog nooit een verzoek gehad om een gedenkteken te mogen plaatsen op de kamer waar de patiënt is overleden. Waarom dan wel als het buiten is gebeurd: tijdens een ongeval of door geweld?

Frans Leliveld, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden