Henry Kissinger van de bossanova

Waarom hebben Amerikaanse schrijvers toch altijd het idee dat ze over seks moeten praten zodra ze in Amsterdam zijn? Norman Mailer, de 78-jarige grand old man van de Amerikaanse non-fictie roman en eregast van Crossing Border, zei dat men hem verzekerd had dat zijn 'pussy-and-cunt-story' voor Amsterdam 'zeer toepasselijk' was....

Het lijkt een reflex. Gevlucht vanuit het puriteinse Amerika naar de poel des verderfs Amsterdam grijpt men zijn kans en praat over seks. Of is het een niet onslimme truc om de aandacht vast te houden van een publiek dat in de eerste plaats voor het muzikale deel van het programma komt en dat niet gewend is om langer dan vijf minuten naar sprekende schrijvers te luisteren?

Bij Mailer werkte het in ieder geval. In de kleine bovenzaal van Paradiso las hij met veel succes een fragment uit zijn Tough Guys don't Dance (1983). Hierin ontdekt de hoofdpersoon in een verhaal van John Updike een dermate nauwkeurige beschrijving van een vagina, dat hij beseft zelf nooit echt goed naar een vagina gekeken te hebben. Op de vraag uit het publiek wat Mailer zelf van Updike's virtuoze beschrijving vond, antwoordde deze: 'Zijn beschrijving is wel erg van de buitenkant.'

Ondertussen begon in de afgeladen Grote Zaal van de Stadsschouwburg het programma rond het Amerikaanse tijdschrift McSweeney's. Gastheer Dave Eggers, de schrijver van A Heartbreaking Work of Staggering Genius, moest wegens familieomstandigheden verstek laten gaan, evenals de veelgeprezen Zadie Smith. Neal Pollack, de zelfverklaarde 'greatest living American writer' nam Eggers rol over en presenteerde het programma met zo veel mogelijk machopraat.

Pollacks zelfspot tilde zijn optreden echter ver uit boven dat van zijn vrienden Arthur Bradford en Matthew Klam. Bradford hield een saai verhaal over seks met honden dat hij tot twee maal toe onderbrak om een gitaar aan flarden te slaan (wat hem meer applaus bezorgde dan zijn verhaal). Klam vertelde over een man die drie dagen voor zijn bruiloft overspel pleegt met zijn huisbazin. De Powerpoint-presentatie van David Byrne, voormalig zanger en gitarist van de Talking Heads en nu schrijver van het essay The New Sins, was na dit alles even toepasselijk als welkom.

Opmerkelijk genoeg bleek het programma dat het literaire voetbaltijdschrift Hard Gras op de tweede avond organiseerde in de veel te kleine filmzaal van de Melkweg interessanter. Wilfried de Jong, Ronald Giphart, Anna Enquist maar ook een discussie tussen voetbalboekenschrijvers: Kees 't Hart over Heerenveen, Jimmy Burns over Barcelona en Tim Parks over Verona, al droeg hij een T-shirt van de voetbalclub van het Zuid-Italiaanse Bari.

Het echte hoogtepunt was de Engelse singer/songwriter Earl Okin. Hij werd aangekondigd als de Pim Fortuyn van de country-and-western, maar bleek de Henry Kissinger van de bossanova. Ook hier veel grappen over seks, maar wat een timing en wat een muzikaliteit. Zelfs zijn I want a Steinway als parodie op I did it my way was onvergetelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden