Henk reist mee met Fidan Ekiz

Beeld Henk van Straten

Als een standbeeld zit ze in de Starbucks op Rotterdam CS. Een beetje als De Denker, iets voorover gebogen, steunend op een hand, haar blik op haar telefoon. Goed, dat laatste is natuurlijk een stijlbreuk en die Starbucks uiteraard ook, maar je ziet het voor je, toch?

Ze zoent me, journalist en programmamaker Fidan Ekiz; een vorm van spontane hartelijkheid waardoor ik nog altijd een beetje van mijn à propos raak. Vanaf dat moment tot de tien minuten later dat we de trein naar Amsterdam instappen, heerst er lichte chaos.

Fidan heeft haar tas in de metro laten liggen. Nee, toch niet. Haar moeder belt: de tas heeft ze daar laten liggen. In die tas zat Fidans outfit, voor dadelijk, als ze te gast is bij tv-programma De Nieuwe Maan. Geen zorgen: ze is al gaan shoppen. 'Was eigenlijk niet echt nodig, ik heb het ook een beetje als excuus gebruikt.' We haasten ons naar de kiosk, ze heeft zin in wat lekkers. Haar telefoon gaat. Ik houd haar koffie vast. Op haar beker hebben ze geschreven: 'Vidal'. Ze belt met een redacteur van het programma, over de column die ze gaat voordragen, en of ze nou wel of niet bij andere gasten aan tafel zal zitten. Ondertussen komt de trein binnen-rijden. Geen tijd meer om iets lekkers te kopen. Ook geen tijd om de toelage voor dit traject te betalen. 'Ik betaal wel contant', zegt ze, waarop ik wil zeggen: 'Ook voor mij dan?' Maar ik zwijg en volg haar de trein in.

'Als ik op het gebied van een onderwerp geen expert ben, hou ik liever m'n mond', zegt ze, tegenover me, kaarsrecht, haar handen in haar schoot gevouwen. Alleen haar ogen verraden het innerlijke tumult: ze kijkt naar buiten, naar mij, opzij, naar buiten. Flitsend snel. 'Sommige mensen accepteren een uitnodiging van een programma zonder aarzelen, ik niet, ik ben steeds aan het afwegen wat wel en wat niet te doen, maar ik weet ook: als ik eenmaal aan tafel zit, raak ik betrokken en ga ik me er toch mee bemoeien.'

's Avonds is ze bekaf. Want ze denkt, ze piekert. Over alles. Ze voelt zich snel bezwaard, wil niemand teleurstellen, wil professioneel zijn, wil met iedereen rekening houden. 'Terwijl ik met jou praat, denk ik ook nog aan dat telefoongesprek van net. Of ik niet te onaardig ben geweest en te veel zat te zeuren.' Ze kijkt uit het raam, laat haar eigen woorden nog eens door haar hoofd gaan en zegt dan: 'Ik ben geen pleaser, echt niet, maar volgens mij heb ik wel een extreem inlevingsvermogen.' Als ze nee tegen een programma zegt - en dat moet vaak, want druk, want Turkije, want veelgevraagd - voelt ze zich er rot om. Alsof ze voor de zoveelste keer nee heeft moeten zeggen tegen haar beste vriendinnen.

'Volgens mij heb ik ook een beetje een midlifecrisis.' We zijn vlak bij Amsterdam. Geen kaartcontrole; ik heb haar gelukkig niet hoeven vragen mijn toeslag te betalen. Hoe die midlifecrisis zich uit, wil ik weten. Ze denkt na, en praat, en denkt na, en praat, en denkt na, en ik besef dat ik haar zojuist met nóg meer stof tot piekeren heb opgezadeld.

Als we zijn uitgestapt, wordt ze geroepen vanuit de trein. 'Is deze sjaal misschien van u?' Fidan zucht en neemt de sjaal aan. Haar moeder zegt vaak: 'Fidan, jij vergeet je hoofd nog eens.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden