Henk lift mee met zichzelf

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Henk van Straten.

Beeld Henk van Straten

Dit is de laatste lift vóór de zomerstop van Volkskrant Magazine, maar ook mijn laatste lift ooit. Na drie jaar is deze rubriek tot een einde gekomen. De koek is op. Ik kan geen BN'er meer zien. Nee hoor, dat meen ik niet. Soms zijn dingen gewoon klaar.

Dit is een themanummer over vrij zijn. Dat is ergens wel toepasselijk, want ik ben nu vrij. De afgelopen jaren moest ik iedere week rekening houden met een lift. Ik zat achter BN'ers aan, mailde hun management, benaderde hen via Twitter, legde mijn agenda naast die van hen. Iedere week zat ik bij iemand in de auto. Of met iemand in de trein, tram of bus. Of ik zat achterop de fiets. Of we waren te voet. Nooit zat ik in een vliegtuig of helikopter, dat is jammer.

Met sommigen had ik een klik. Op sommigen werd ik verliefd. Sommigen ben ik ook na onze lift nog blijven zien. Bij anderen moest ik een gaap onderdrukken, of zat ik juist zurig te zweten omdat ik me zo ongemakkelijk voelde. Ik heb wel eens tegen iemand gezegd, terwijl we eigenlijk nog een heel eind te gaan hadden: 'Zet me er hier maar uit.' Het kon voorkomen dat ik slechts tien minuten met iemand in de tram zat, maar toch wist dat ik diegene heel graag mocht, en dat het wederzijds was, maar dat het toch ook prima was om elkaar daarna nooit meer te zien. Sommigen waren als een muze; het stukje schreef zichzelf, vaak al tijdens de lift, in mijn hoofd. Bij anderen sloeg ik het portier achter me dicht en dacht ik alleen maar: hoe moet ik hier in godsnaam iets van maken?

Is er iets wat alle BN'ers gemeen hebben? Nee, ik geloof het niet. Je had de controlfreaks die het stukje voor publicatie wilden lezen, en zichtbaar bezig waren met hoe ze op me overkwamen, maar anderen gaven er juist helemaal niks om. Verder waren het eigenlijk net mensen. Of nou ja, goed, er is wel één dingetje. Ze hebben allemaal, zonder uitzondering, een derde tepel in de vorm van Ron Brandsteder. Toen ik aan deze rubriek begon wist ik dat nog niet.

Enfin, vanaf nu zit ik gewoon weer in m'n eigen auto. Mijn gedeukte Toyota Prius uit 1998. Zonder antenne, want die is ervan afgevallen. Vanmiddag heb ik mijn twee jongens bij me. De ironie is dat zij mij inmiddels een BN'er vinden. Zelfs wanneer ik mijn shirt omhoog trek en zeg: 'Zien jullie een derde tepel? Nee hè? Nou dan!'

We zijn onderweg naar mijn moeder, in Eersel. Die heeft een pup. Een Duitse staander of zoiets. Dus daar gaan we maar eens kennis mee maken. En daarna? Ik heb geen idee. Terug naar huis waarschijnlijk. Koken, aankloten, leven.

Als u me zoekt: ik blijf voor kranten en tijdschriften schrijven. Er moeten rekeningen worden betaald, en verder kan ik niks. Ook heb ik natuurlijk m'n boeken en de dagelijkse stukjes op Facebook. We komen elkaar dus vast wel weer ergens tegen.

Het meeliften is klaar. It was a hell of a ride.

@henkvanstraten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden