Henk lift mee met Wouke van Scherrenburg

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Wouke van Scherrenburg.

Wouke van Scherrenburg geeft Henk een lift. Beeld Henk van Straten

Wouke, politiek verslaggever sinds 1989, loopt de lobby van het NOS-gebouw binnen. Haren opgestoken, rood colbertje met zwarte stippen, subtiele sieraden. Ze loopt zelfverzekerd, met een zekere noodzaak, doelgericht. Geen tijd voor flauwekulletjes. Het is niet moeilijk je in te beelden dat er een ploeg beveiligers om haar heen loopt. Ze zou een president kunnen zijn, of een vorstin. Een vrouw in de categorie Neelie Kroes.

Als ik opsta en haar de hand schud, is ze zijdelings met iemand anders in gesprek. Ongeduldig en streng kijkt ze me aan. 'Ja, hai, ben jij de cameraman?' Ik stotter een beetje en zeg dat ik min of meer de journalist ben. Ze kijkt me nu wat langer aan, en dan fonkelt ineens het besef in haar ogen. Ze houdt mijn hand vast en glimlacht hartelijk.

Voor we kunnen vertrekken, moet er buiten nog een item met haar worden geschoten. De cameraman is er inmiddels ook. Ik kijk door het raam. Wouke is een en al routine en professionaliteit. Ze doet wat nodig is zonder daarbij tijd en energie te verspillen. Al haar handelingen en bewegingen zijn afgemeten. Jaloersmakend. Dit is wat je krijgt wanneer een diamant lang en secuur genoeg is geslepen.

Dan de Mercedes in. Een grote, ook een beetje hoog. Comfortabel, want Wouke is heel vaak onderweg. Onderweg naar Soest, nu, waar ze een afspraak heeft. Voorbespreking voor een congres. 'Ik plan mijn dagen zo dat de verschillende afspraken bij elkaar in de buurt zijn.' Ik zeg dat ik al moe word als ik eraan denk, een voorbespreking voor een congres. Wouke lacht. Voor haar is het een feest, nog altijd. Ze leeft hiervoor. Kriskras door Nederland, vinger aan de pols. Ze praat over Brussel, over een nucleaire onderzeeër, over het Oekraïnereferendum. 'Ik ben een nieuwsjunk, ik wil alles weten.' 69 jaar oud; no sign of slowing down.

Wordt ze nooit cynisch of neerslachtig van al dat nieuws? Van alle ellende? Wouke denkt er even over na, haar gezicht een prachtig canvas van rimpels. Ze draagt die rimpels haast als sieraden. Een schitterende vrouw. 'Ja, soms wel', zegt ze. 'Maar weet je, het enige wat je kunt doen, is genieten van de bomen, van het wandelen in het bos, van lekker eten, van vrienden en familie en een goed rapport van je kleinkind.'

Op de autoweg, in de buurt van Soest inmiddels. Buiten is het zonnig, de straten breed en de eerste bloemen in bloei. Het nieuws is hier even niet. Geen Europa dat uit elkaar valt, geen Poetin met snode plannen, geen Aleppo in puin, geen nare types in de weer met varkenskadavers. Gek om te bedenken dat Wouke er weer zo snel mogelijk naartoe wil, naar dat nieuws.

Haar stoel staat hoger dan de mijne. Het maakt haar nog statiger. Maar niet koel of kil. De warmte en barmhartigheid stralen erdoorheen, zoals dat hoort bij een vorstin.

Het navigatiesysteem leidt ons naar het station. Meer een perron dan een station. Geen overkapping, een rijtje bomen. Wouke vindt de eerste selfie die ik schiet al prima. Goed is goed. Als ze wegrijdt, sta ik op het verlaten perron. De bomen zijn al voorzichtig groen. Ik kan Wouke nog voelen. Haar aanwezigheid. Waarschijnlijk omdat die aanwezigheid zo sterk is, en indrukwekkend, en mooi, en omdat het hier zo ongelofelijk stil is. In deze rust lijk ik haar nog beter te kunnen zien dan toen ik naast haar zat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden