Henk lift mee met Linde Schöne

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander.

Henk lift mee met Linde Schöne. Beeld Henk van Straten

Station Nijmegen. Felle zon, koude schaduw. De stationspiano wordt bespeeld door een jongeman. Ik staar ernaar wanneer Linde Schöne op me afstapt in een grote bontjas (nep, vermoed ik, dus u kunt bedaren).

Ik knik naar de pianist. 'Is dat niks voor jou? Achter zo'n piano gaan zitten?' Ze kijkt ernaar en lacht. Ze heeft het ooit gedaan, zegt ze. Maar dat was voor haar doorbraak. Nu zou ze gefilmd worden. De filmpjes zouden op YouTube belanden. (OMG! Linde Schöne speelt piano op Nijmegen Centraal!) En al ziet Linde er op haar 24ste al uit als een diva, het is zeker niet zo dat ze aldoor wil baden in aandacht, gefilmd wil worden, blikken wil vangen. Ze heeft niet eens Instagram. (OMG!)

Naar Amsterdam vandaag. Nummers opnemen met haar vriend slash manager slash producer slash eenmansband Boeboe (op YouTube met een eigen nummer pas nog de 10 miljoen views voorbij gestoven). Haar liedjes versmolten met zijn muziek, en toen versmolt ook haar hart met dat van hem. De eerste ep verscheen: Liefde van de vloer. De tweede, Linde van Nimma, is in de maak. Nimma is straattaal voor Nijmegen, maar de titel draagt nog een diepere, wezenlijkere betekenis. Die verwijst naar de legende van Mariken van Nieumeghen, het meisje dat een verbond sloot met de duivel en jarenlang een zondig leven leidde. Tot ze tot inkeer kwam, zich overgaf aan Gods genade en werd vergeven.

Linde citeert een zin uit een van haar nieuwe liedjes: 'Ik kan me niet blijven schamen.' Ze rookt een sigaret. Gemaakt voor een sigaret, deze vrouw. Sommige vrouwen hebben dat. (Zie haar roken op de cover van Liefde van de vloer, zie haar roken in de bijbehorende video.)

Ik dwaal af. Terug naar dat schamen. Ze had een wilde periode. Feesten, drank. Er waren jongens. Veel jongens. 'Dat getal krijg ik nooit meer naar beneden', zegt ze. 'In mijn kringen, hiphop, ben je dan al snel een hoer.' Dat weer. Het oude stigma, bedacht door onzekere, bange jongetjes. Zonde als je er zelf in gaat geloven, als de schaamte terecht voelt. Gelukkig heeft Linde besloten: no more. Bevrijd van die ketenen. Bevrijd van de afgunstige bekrompenheid van de ander. Het zal ook het thema van haar ep zijn, het tijdperk Post-Party, het tijdperk Zelfacceptatie.

Een wisselstoring. Uitgevallen treinen. We gaan zitten bij de Starbucks. 'Betaal jij?', vraagt ze. 'Ik ben echt straatarm nu.' Uiteraard betaal ik. Of eigenlijk de Volkskrant. Een chai latte voor mij en een caramel hot chocolate voor haar. 'I like my calories with extra calories', zegt ze met een grijns.

Onze selfie vindt ze lastig. Ik zei al: ze heeft niet eens Instagram (!). 'Maar hoe kun je dan zo schitteren in die video?', vraag ik. 'De dagen voor hij op YouTube werd gezet, heb ik aan één stuk door gehuild. Zo bang was ik voor de reacties.'

Wat heerlijk zal het zijn als ze daar over een paar jaar met een glimlach aan terugdenkt. Na een uitverkocht Afas Live, bijvoorbeeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden