Henk lift mee met Linda Hakeboom

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander. Deze week: journalist Linda Hakeboom.

Beeld .

Ze studeerde ooit journalistiek, presenteerde een tijdje Rambam (waarin ze bedrijven in de maling nam), maakte documentaires over Jett Rebel en over Douwe Bob, presenteert momenteel Spuiten en slikken op reis en loopt nu naar me toe, in volle glorie, op het Frederik Hendrikplantsoen in Amsterdam, waar ze me al op de wang kust terwijl ik nog met mijn hand uitgestoken sta. 'O', stamel ik. 'In Eindhoven kussen we meestal niet als we kennismaken.'

'Maar we kennen elkaar toch al?', zegt Linda Hakeboom. 'We hebben al geappt!'

In een middenklasseauto BMW rijden we naar Hilversum, waar ze de voice-over van Spuiten en slikken zal inspreken. 'Normaal zou ik nu keihard muziek opzetten', zegt ze. Het is maandagochtend en ze is nog suf. Althans, dat zégt ze, want ik zie alleen maar een heel frisse, jonge vrouw zitten. En het is ook niet zo dat een maandagochtend voor haar de lading heeft die het heeft voor een maandag-tot-vrijdag-werker. Haar schema is iedere keer anders. Momenteel maakt ze een docu over rapper Lil' Kleine, dus als die iets interessants heeft te doen, vroeg of laat, of héél laat, dan gaat ze mee. 'Ik heb eigenlijk de hele tijd een jetlag.'

Eén en al energie. Zelfs als ze suf is. Een soort blouse met een rits draagt ze, met bloemen erop die je haast kunt ruiken. Subtiele zilveren sieraden. Ogen die scherp kijken onder wenkbrauwen die bijna iets roofvogelachtigs hebben, als die van een havik.

Toch identificeert ze zich liever met een vos. 'Ik zit stil op mijn plekje en ik observeer.' Ze overweegt een tatoeage van een vos te nemen. Die moet haar herinneren aan wat ze kan. Want soms wordt ze onzeker. Als mensen meningen hebben over haar films. Sommigen zien haar als een snotneus, niet meer dan een mooi meisje. En heel soms heeft ze de neiging met de ogen van de critici te kijken en haar werk daarop aan te passen. 'En dat mag nooit gebeuren, dan gaat de oorspronkelijkheid verloren.' Daarom die vos. Omdat ze weet wat ze kan. Omdat ze zich al heeft bewezen.

Het is zonnig. Linda zet een Carrera-zonnebril op met grote ronde glazen. Haar gezicht is nu voor de helft zonnebril. De glazen spiegelen: ik zie vooral mezelf. Misschien is zij zich hier ook van bewust, want al snel zet ze hem weer af en het is toch echt nog even zonnig als daarnet.

'Ik geniet hier zo van', zegt ze. Ze doelt op alles, op haar werk. Ze doet precies wat ze wil doen. Ze leerde zichzelf filmen, monteren, alles. Ze was brutaal en sociaal genoeg om op de juiste plaatsen te komen. En nu valt alles samen: talent, wilskracht, kansen, ruimte, tijd. Alle elementen in de juiste verhouding. A perfect storm noemen Amerikaanse meteorologen dat.

Ik zeg dat het me leuk lijkt, zo'n voice-over inspreken. Waarop Linda meteen zegt: 'Wil je komen kijken?' Dat wil ik op zich wel, maar ook weer niet, en het mag ook eigenlijk niet, want deze rubriek is alleen het ritje, van A naar B. Dus daar laat ik me maar door leiden.

Vlak voor ik uitstap, ben ik haar voor. Ik buig eerder naar haar toe dan zij naar mij. Drie zoenen. Zonder stuntelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.