Column

Henk lift mee met Karin Slaughter

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Karin Slaughter.

Beeld Henk van Straten

Ze staat voor de ingang van boekhandel Broese in Utrecht. Een kleine vrouw, maar potig. T-shirt van Pink Floyd, spijkerbroek met omgeslagen pijpen, simpele gympen. Blond haar met een grijze zweem. Ze is net klaar met signeren. De twaalfde boekhandel in drie dagen. Mooie meisjes is haar zestiende boek. Ieder jaar publiceert ze een nieuwe thriller. Ieder jaar.

'Zestien boeken, ben je er zelf al een paar vergeten?' We lopen van de winkel naar de taxi die haar naar Amsterdam zal brengen. Ze lacht. 'Ik was laatst in Polen, waar net een boek was verschenen dat ik jaren geleden heb geschreven. Er werden me vragen gesteld over het verhaal. Toen heb ik redelijk algemeen geantwoord.'

Taxichauffeur Peter rijdt haar al rond sinds ze hier met haar boeken op bezoek komt. 'We praten over vrouwen, hè Peter?' Peter lacht en geeft me een blik in zijn achteruitkijkspiegel: valt wel mee.

Karin vertelt over het huisje waar ze haar boeken schrijft. A cabin in the woods. Er zijn daar zwarte beren en slangen en gevaarlijke spinnen. Als kind zwom ze ooit in een meer toen er een cotton mouth - een dodelijke slang - op haar af kwam zwemmen. Ze vertelt erover met een niet zo dik, maar onmiskenbaar zuidelijk accent. Ze komt uit Atlanta, 'the most northern city of the South'.

Het leven tijdens alle boekentours die ze doet, laat ze niet haar gewone leven beïnvloeden. Ze houdt zich niet op in literaire kringen, gaat niet naar hotspots voor schrijvers, niet naar feestjes. 'Dat is meer iets voor de literaire schrijvers', zegt ze. 'Thrillerschrijvers snakken niet zo naar roem. Die willen gewoon schrijven. En verkopen.'

Overigens vindt ze het onderverdelen van boeken in thrillers en romans eigenlijk klinkklare onzin. De verborgen geschiedenis van Donna Tartt, dat is gewoon misdaad. Of Gone Girl van Gillian Flynn, idem dito. Karin: 'Gillian zegt dat zelf ook: ik schrijf thrillers. Het is snobistisch, zodra intellectuelen iets goed vinden, moet het wel literatuur zijn.' Ze maakt er, onverwacht en enigszins verwarrend, een kort aftrekgebaar bij. Bovendien, beweert ze, zeggen thrillers veel meer over de tijdgeest, omdat ze meer over het hier en nu gaan. 'Als je Amerikaanse romans leest, lees je steeds over een piepkleine wereld in New York.'

Het eeuwige conflict tussen de thriller en de roman. De eeuwige drang om de twee van elkaar te scheiden en ze te rangschikken. Zoals veel thrillerschrijvers is ook Karin er een kléín beetje verbolgen over.

Achterin de auto is het lekker ruim. Zwart leer. Karin oogt kalm en bescheiden. Het is haar laatste avond in Amsterdam; ze gaat haar spullen pakken en vroeg naar bed. Ze is hier al zo vaak geweest dat ze precies weet welke kamers ze moet vragen in het Ambassade Hotel, van oudsher het hotel waar Nederlandse uitgeverijen hun buitenlandse auteurs onderbrengen.

Over Donald Trump is ze duidelijk. Als hij aan de macht komt, zal dat een domino-effect hebben. 'Ook andere landen zullen dan steeds crazier worden. Terwijl Hillary Clinton juist een kalmerend effect zal hebben.' Ze heeft goede moed, maar vlakt het risico niet uit.

Na een half uur over de grachten te hebben gekropen, stopt de taxi bij het hotel. Karin stapt uit en zegt me gedag. Daar staat ze, voor dat statige pand, in haar alledaagse kloffie. Ze ziet er niet uit als een schrijver. Althans niet als een literaire schrijver.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden