Column

Henk lift mee met Jellie Brouwer

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Jellie Brouwer.

Beeld Henk van Straten

De presentatrice van Kunststof zwaait naar me vanuit een witte Volkswagen Beetle cabriolet. Zij zwaait, en ook haar geluidsman Jeroen zwaait. Ze staan geparkeerd naast station Hilversum Mediapark. Een beetje een yuppending, die auto. 'Hij is niet van mij!', moet ik meteen weten als ik instap. Haar man had haar auto nodig en daarom gebruikt ze vandaag deze, van haar buurvrouw.

De snelweg op. Het is mooi weer, dus het dak is open. Jellies haren wapperen niet naar achteren, maar, zoals eigenlijk meestal in een cabrio, naar voren. Jeroen, een grijzende man met een brilmontuur dat óf echt oud is óf een beetje retro, zit achterin. Ze zijn onderweg naar Liesbeth List, bij wie ze een interviewtje gaan afnemen. Datzelfde interviewtje wil Jellie ook bij mij afnemen. Dat idee had ze al vóór ik met deze meeliftrubriek kwam aanzetten. Echt.

Het lichaam van, zo heet de rubriek die ze maken. Tijdelijk, vanwege de Sportzomer op Radio1. Daardoor zal Kunststof tien weken uit de lucht zijn. 'Veel te lang', zegt Jellie. Jeroen is het daarmee eens. Ook al maken ze het programma al vijftien jaar, ze maken het nog steeds met veel liefde.

Het was de bedoeling dat Het lichaam van een rubriek met alleen sporters zou worden, maar daar hadden Jeroen en Jellie weinig trek in. Sporters trainen en doen wedstrijden, daar zit weinig variatie in, wat betreft verhalen over het lichaam. Dus nemen ze lekker toch mensen uit de culturele sector.

We zitten aan een picknicktafeltje langs de snelweg. Naast een vrachtwagen. Op tafel staan twee microfoons. Ik moet vertellen over mijn 'atletische lichaam' en 'dunne polsjes'. Na het korte gesprek moeten we van Jeroen nog vijf seconden stil zijn; hij wil het geluid van de snelweg en de vogeltjes hebben. Zo ziet hij er sowieso wel een beetje uit, als een man die graag vogelgeluiden opneemt.

Racen onder de zon. Of nou ja, we racen niet, maar zo vóélt het wel een beetje, omdat Jellie steeds iets te laat doorschakelt en daarom steeds lekker veel toeren maakt. En vanwege de wind. Ze kletst en lacht. Als ze haar hoofd naar me toe draait, praat ze vanachter een wapperend haargordijn. Haar felle bloes accentueert de kleur van haar lipstick. De betrokkenheid en de nieuwsgierigheid spatten van haar af, zelfs met die grote zonnebril tussen ons in. Een warm soort nieuwsgierigheid. Daarom kan ze ook al zo lang zo goed interviewen. Een uur per aflevering. Gast na gast na gast. Altijd met plezier. Elke keer rond de honderdduizend luisteraars. 'Zelfs als ik van tevoren denk van een gast: deze persoon vind ik geloof ik niet zo sympathiek, dan ben ik van nature empathisch genoeg om gedurende dat uur oprecht geïnteresseerd te zijn.' Ze spreekt van de magie; de ontmoeting tussen twee mensen, wat er tussen hen plaatsvindt, live, in die kleine ruimte van de studio. 'Dat besef verdwijnt nooit.'

En toch, als alles bij de radio weer eens anders moet en Kunststof opnieuw wordt beoordeeld en geëvalueerd, vreest Jellie er wel eens voor dat de stekker eruit gaat. In het kader van vernieuwing, of iets dergelijks. 'Dat pikken de mensen niet', zeg ik. 'Dan komt er een revolte.' Jellie lacht en vraagt: 'Ga jij die dan beginnen, die revolte?' Ik knik, aarzelend.

Jeroen, op de achterbank, hoort ons waarschijnlijk niet. Zijn grijze haar danst als een oplaaiend vuur. Als je dacht dat het hier voorin tocht, moet je dáár eens gaan zitten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden