Henk lift mee met Hadjar Benmiloud

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Hadjar Benmiloud.

Henk van Straten
null Beeld Henk van Straten
Beeld Henk van Straten

Ze laat ze me middels een appje weten: 'Ik ben al buiten'. Vanaf het pontje loop ik dieper Amsterdam-Noord in, in de richting van haar woning. Het is vochtig en koud, de lucht vaalblauw. Een meisje komt me tegemoet lopen. Ze draagt een blauwe jas, de capuchon gevoerd met bont, of nepbont. Ik denk niet dat ze Hadjar Benmiloud is, columniste voor onder andere dagblad Metro. Op de foto's lijkt ze anders. Op het eerste gezicht zou dit meisje niet misstaan in een groepje hangjongeren op de hoek van de straat, verzameld rond een paar scooters.

Toch is ze het. Dat weet ik omdat ze recht naar me toe loopt. We schudden elkaar de hand. Dan lopen we weer naar het pontje. Ze is op weg naar het centrum, naar een koffietentje waar ze graag komt. 25, maar ze oogt jonger. Een handtasje, een schuchtere glimlach. Niet erg groot. Ik laat haar de koers bepalen, maar vermoed dat zij hetzelfde bij mij doet; we lopen over fietspaden, op smalle stoepranden, op de weg. Af en toe botsen we zachtjes tegen elkaar. De kou maakt de stunteligheid in mijn lijf alleen maar groter.

'Waarom was je buiten?', vraag ik.

'Ik dacht misschien een regenboog te zullen zien.' Ze kijkt omhoog, om zich heen. 'De lucht is vochtig, voel maar.' En als ze dat doet, zo naar de lucht kijken, trekt er een zekere glans over haar ogen. Bewondering, lijkt het te zijn. Of meer een warm weerzien, alsof ze naar een oude vriend kijkt. Ze praat helder, bijna deftig. Haar moeder komt uit het Gooi en deed aan ballet. Als kind woonde Hadjar daar, maar ook in Parijs en Hollywood. En in Zutphen. Haar vader, een Algerijnse Fransman, is muzikant. Kortom: vergeet dat hanggroepje en die scooters maar. Ze glimlacht veel, Hadjar. (Spreek uit: hedjer.) Het is een warme, maar ook onderzoekende glimlach. Speels, dat ook een beetje. Als we aan boord van het pontje gaan, is ze allang niet meer het meisje dat zich even hiervoor aan me heeft voorgesteld.

Al sinds haar 15de schrijft en publiceert ze. Als tiener bij Spunk en NRC. Nu bij Metro, Opzij en Folia. Ook is ze talentencoach bij BNN. In haar Twitter-biografie staat: #FEMINIST. Als ze daarover vertelt, moet ik mijn best doen haar bij te houden. De derde golf feminisme, daar rekent ze zich toe. Het gaat dan vooral om identiteit, en hoe de media en cultuur die in stand houden. Om het persona van de vrouw, waarnaar vrouwen onbewust zelf gaan handelen. Daarom is het hoog tijd voor een nieuw online magazine, dat zij gaat opzetten, en een compleet nieuw, crossmediaal bedrijf dat erachter schuilgaat. Vileine, zo gaat het heten. 'More boobs, less bullocks'. Ze heeft al een geldschieter.

Gedwee en een beetje ongemakkelijk staan we tussen de andere passagiers. Maar de visie sprankelt in Hadjars ogen; ze ziet haar onderneming al voor zich. En ze weet het allemaal zo eloquent uit te leggen dat ik het begrijp, en toch ook weer niet. De materie is te nieuw voor me; ze is veel verder dan ik. Dat is nu ook zichtbaar in ons lopen; als het pontje is aangemeerd, moet ik mijn best doen haar bij te houden.

Bij en hip koffietentje aan de Haarlemmerdijk kopen we twee koffieverkeerds, een chocolate-chipcookie en een brownie. Hadjar wil niet binnen zitten. We lopen naar het water en nemen plaats op een stenen bankje. Namiddag. 'Het licht is nu zo mooi', zegt ze. 'Alles wordt een beetje fluorescerend.' Weer zie ik die glans in haar ogen, die een diepe herkenning lijkt te zijn. Het afgelopen jaar, vertelt ze, heeft ze zeven keer ayahuasca genomen, een hallucinogeen plantenbrouwsel, ooit voorbehouden aan sjamanen in Zuid-Amerika. 'Daardoor heb ik een nieuwe relatie tot de natuur gekregen. Ik zie nu eerst de bomen, dan pas de gebouwen die ertussen staan.' Ook heeft het haar geholpen met een oud trauma. Ze heeft rust gevonden, en daarbij misschien ook zichzelf. Als ze me aankijkt, zie ik een zinderende zelfverzekerdheid in haar ogen. Het goede soort, waarin ook nog ruimte bestaat voor twijfel en nieuwsgierigheid. En warmte.

De kou wordt nu haast ondraaglijk. Hadjar kruipt verder weg in haar jas; de jas die ze ook al aanhad toen ik haar ontmoette. Toen ze dat andere meisje nog was. Nee, toen ze nog een meisje was.

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander.

@henkvanstraten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden