Henk lift mee met Eva Crutzen

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Eva Crutzen.

Henk van Straten en Eva Crutzen

De cabaretière pikt me op in haar nieuwe Renault Clio. Surinameplein, Amsterdam. Onderweg naar Dordrecht, waar ze vanavond op de planken staat met haar voorstelling Spiritus. Zwartleren jackie, donkergrijs coltruitje, zilveren nagels, bijna geen make-up. Eerst rijden we naar Jerry, haar vaste muzikant. 'Nog wel', zegt ze, met weemoed. 'Hij is heel goed, hij wil zijn eigen solocarrière najagen.'

Gisteravond stond ze in Haaksbergen. 'Je weet wel, waar die monstertruck het publiek inreed.' Onder de 110 man publiek waren ongeveer dertig middelbare scholieren. Het was voor hen een uitje, als onderdeel van hun ckv-curriculum (culturele en kunstzinnige vorming). 'Er werd steeds doorheen gepraat. Op een gegeven moment zei ik daar wat van. Het kan dan twee kanten opgaan: of de rest van het publiek valt je bij of de sfeer slaat dood. Dat laatste gebeurde. Misschien had ik anders moeten reageren.'

We stoppen. Eva komt achterin zitten. Jerry, een lange jongen met een staart, neemt het stuur over. Eva en ik proberen ons naar elkaar toe te keren, daarbij in de weg gezeten door onze veiligheidsgordels. Het blijft stuntelen, wat leidt tot erkenning van dat gestuntel, wat leidt tot een wederzijdse glimlach. Eva steekt als eerste haar arm erdoorheen. Minder veiligheid, meer comfort.

Lang zal het sombere gevoel van gisteravond niet beklijven, denkt ze. 'Op de terugweg draaiden we keiharde hiphop, dat hielp wel.' En vanavond heeft ze een nieuwe kans. Er zijn nog niet veel kaarten verkocht, maar Eva is dan ook, ondanks de viersterrenrecensies in alle kranten, nog geen superster. Volle zalen in de grote steden, zeker, maar minder volle zalen dieper het land in. Ik vraag haar waar ze staat in haar carrière. Ze zwijgt, zet een dramatisch pruillipje op en houdt haar hand laag bij de vloer. Onzin, natuurlijk. Het is pas haar tweede voorstelling en er is nu al sprake van een reprise.

Meer gestuntel. Eva grijpt naar een handvat dat er niet hangt. 'Maar ik heb wél twee zonnedakjes, zie je?' Het wordt een running gag, dat grijpen naar handvatten die er niet zijn. Het is moeilijk niet steeds om haar in de lach te schieten. Als ik probeer een serieuze vraag te stellen, klemt ze een pluk haar tussen haar neus en bovenlip en fronst ze: pardoes getransformeerd tot een boze man met een snor. Ze doet het achteloos, het gaat vanzelf. Dat maakt het ontwapenend.

Haar jas gaat uit. Ze vertelt over haar angst voor de dood. Haar moeder, die stierf op haar 11de. Over haar drang, soms, tot destructie. Haar liefde voor bourgondisch eten en drinken. Haar Maastrichtse accent, dat haar werd afgeleerd op de theaterschool en dat ze nu vaak niet meer te pakken krijgt, maar dat wel ineens de kop opsteekt als ze dronken is. Ook vertelt ze over de onlinecursus van Benthino Massaro, een levenscoach. 'Ik ben echt een hoofd', zegt ze. 'Daarom vind ik spiritualiteit zo fascinerend, maar ik ben dan wel weer zo sceptisch dat ik het fijn vind als het wetenschappelijk wordt onderbouwd.' Deels is dat ook het thema van haar voorstelling. Spiritus, als in Spiritus Sanctus, als in spiritueel. Een katholiek van geboorte, maar inmiddels afgedwaald. Zich bij de kerk laten uitschrijven, doet ze niet. 'Straks mag ik het familiegraf van m'n moeder niet in.'

Ze eet een mandarijn. De geur die vrijkomt, schept in de Clio de sfeer van een huiskamer tijdens Sinterklaas. Het regent, we staan in de file.

Het is goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden