Henk lift mee met Dries Roelvink

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Dries Roelvink.

Dries Roelvink en Henk van StratenBeeld Henk van Straten

'Dus jij schrijft ook boeken?', vraagt Dries Roelvink tegenover me in de Coffee Room, waar hij me op een bak yoghurt met fruit en muesli heeft getrakteerd. Het is een tussenstop; we lopen van zijn woning boven de chique kledingwinkel Oger op de PC Hooft naar de sportschool. Met de auto gaan was niet zo'n goed idee, besloot Dries, omdat het lastig parkeren is.

Zes dagen per week gaat hij fitnessen en altijd eet hij hier van tevoren zo'n bak yoghurt. Hij vertelt over zijn boek, de autobiografie Toverballen. 'Waar denk je aan als je die titel hoort?' Hij vraagt het met een jongensachtige grijns. Ik haal m'n schouders op en gok: 'Testikels?' Hij lacht en knikt. De anekdote volgt. Hij had een ooit een relatie met een donkere vrouw en die had een zoontje en dat zoontje nam hij mee naar de voetbalclub. Daar werd gevraagd: 'Wie is dat jongetje?' Iemand antwoordde: 'Dat is het zoontje van Dries'. Waarop een ander zei: 'Nou, dan heeft Dries zeker toverballen.'

Zilvergrijs haar met gel netjes naar achteren gekamd. Blauwe, synthetische jas, de welving van zijn getrainde borstspieren zichtbaar. Joggingbroek. Blauwe sportschoenen. Blauwe, jeugdige ogen. Als hij een training overslaat, voelt hij zich niet goed. 'Ik zie op de sportschool kerels van in de zeventig die er nog steeds afgetraind uitzien, dus dat geeft hoop.' Zelf is hij 57. Nog blakend gezond. Zijn enige ondeugd is wijn.

Hij geeft me zijn telefoon, zodat ik zijn nieuwe single kan zien: Ik mis jou in mijn leven. Het geluid staat keihard; ik schaam me voor de andere bezoekers en pruts met de knopjes. Dries slaat het geduldig gade. In de video zie je hem mijmerend door de stad lopen en melancholisch een biertje drinken in de kroeg. Hij mist zijn vader. De man was in de tachtig. Dries' moeder stierf in diezelfde periode; allebei waren ze aan het dementeren. 'Dat vooruitzicht maakt me soms wel bang', zegt Dries. Ik knik instemmend en zeg: 'Dan kun je wel zes keer per week trainen, maar die dans ontspring je niet.' Dries zwijgt en tuurt een beetje verloren naar zijn yoghurt.

Ondanks zijn vergankelijkheid, echter, heeft hij weinig te klagen. Doet tussen de twee- en driehonderd optredens per jaar, nog steeds met plezier. Geld in overvloed. 'Als ik van sommige vrienden hoor wat hun maandsalaris is, denk ik: mijn god, dat verdien ik in een avond!' Trots op zijn gezin, ook. Zijn oudste zoon Dave is dankzij realitysoap De Roelvinkjes een veelgevraagde dj. Zijn jongste, Don, heeft hij net aan zijn management gekoppeld. Welk type ster Don het beste kan worden, moeten ze nog bekijken, maar dát hij een ster wordt staat vast. Dries laat me een portfoliofoto van hem zien: knap, gespierd, wasbordje. Inmiddels heeft hij al een eigen vlog met fitnesstips.

Omdat hij zo veel praat, wil het met de yoghurt niet echt vlotten. 'Je hebt wel veel materiaal nu', zegt hij, en knikt daarbij naar mijn notitieboekje.

Op straat vliegt er een vrouw met rafelige kleren en volgepropte plastic tassen op hem af. 'Dries Roelvink?!', schreeuwt ze. 'Geef me een boks!' Ze lacht en klapt in haar handen. Met een onzekere glimlach geeft Dries haar een boks. Dan gaat hij de sportschool in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden