Henk lift mee met columniste Beri Shalmashi

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week pakt hij de tram met columniste en filmmaker Beri Shalmashi.

Ik tref haar op het terras van Kobalt, een café vlak bij Amsterdam CS. We zitten op scheve stoelen; de stoep loopt schuin. De zon schijnt. Beri Shalmashi drinkt cappuccino. Ze kijkt kalm en vriendelijk. Een glimlach die beleefd aandoet, ik zou bijna zeggen gastvrij, en die tijdens het praten zelden haar gezicht verlaat. Bruin, fijn-krullend haar naar achteren gebonden, een randje zwart waar het in haar hoofdhuid verdwijnt. Spijkerjackie, jurkje, zwarte Nikes.

De columnist (volkskrant.nl) en filmmaker (regie, scenario) woonde van 2012 tot 2015 in de streek waar haar wortels liggen: Koerdistan. Ze trok naar de stad Erbil, omdat ze heimwee had naar een plek die ze nog niet kende. Maar: 'Er was daar niets voor me. Waar ik heimwee naar had, bestaat niet meer.' De stad werd bedreigd door IS, er heerste een economische crisis, en dan zijn er ook nog twee miljoen vluchtelingen naartoe getrokken. 'Ik heb soms wel spijt dat ik mijn carrière in Nederland daardoor heb laten uitdoven. Ik had beter hier kunnen blijven om een romantische komedie te maken, of zo.' Ze vertelt het bijna bedeesd en even kalm en vriendelijk als wanneer ze praat over trivialere dingen.

Nu woont ze weer hier. Haar carrière heeft ze alweer een flinke slinger gegeven. Tóch heeft ze Erbil nog. Want ze gaat er filmen. Daarom zit ze hier bij Kobalt: ze heeft een afspraak. Praten over de pilot die ze gaan opnemen. Een reisprogramma. Een reis naar en door, inderdaad, Koerdistan.

Nu loopt ze naar het station, om tram 26 te nemen naar het kantoor van de Volkskrant. Om te praten met de redactie van de bijlage Vonk, waar ze ideeën gaat pitchen.

Ze staat naast me bij de halte, is een kop kleiner dan ik. Kleine knopjes in haar oren. Nog altijd die glimlach, ook met een zekere olijke glans in haar ogen, alsof ze aldoor op het punt staat je een spannend nieuwtje te vertellen.

In de tram zitten we op stoeltjes achter elkaar. Zit er niet ook een boek in haar verhaal, vraag ik. En daar heb je die glans weer, maar nu komt er ook daadwerkelijk een nieuwtje: 'Ik heb al jaren geleden een contract voor twee boeken getekend', zegt ze. 'Ik denk aan essays die bij elkaar horen en die vertellen over de droom die ik had over Koerdistan, die niet uitkwam. Het romantische beeld van het land dat niet meer bestaat.' Ik knik instemmend, maar grimas dan. 'Essays? Dat verkoopt niet hoor.' Ze denkt erover na. 'Misschien een meer epische vorm dan. Iets sentimenteler. Over heimwee en desillusie.' Ik knik. Ze glimlacht.

Dan stapt ze uit. Ze gaat de zon in. Ze loopt langzaam. Ze heeft de pitch voor de krant in haar hoofd. En ideeën voor films en documentaires en boeken. En in haar hart een plek waar Koerdistan tegelijk een land van haar dromen en haar afkomst is, maar nu ook een land vol armoe en ellende. Een eindeloze bron van verhalen over gemis en hoop. Goed dat ze er is. Hier is. Zodat ze ons mee op reis kan nemen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden