Henk lift mee met Chris Zeger

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander.

Beeld Henk van Straten

Zaterdagmiddag, zonnig en warm. Het maakt het Mediapark in Hilversum er iets aantrekkelijker op, maar niet veel. Voor het pand van BNN-Vara is het net een schoolplein: jongeren hangen er rond, zitten in het gras, kletsen, wachten. Dit in verband met de Talent Academy Day. Ze komen allemaal auditie doen.

In de lobby stapt hij op me af met uitgestoken hand en warme glimlach: Chris Zegers. Bruin leren jekkie, blonde manen. Ontspannen, lenig. Ik weet helemaal niet of hij lenig is, maar hij ziet er lenig uit. Of pezig, misschien. Lenig én pezig?

Net klaar. De hele ochtend en middag heeft hij nieuw talent beoordeeld. '90 procent wil voor de camera, maar sommigen blijken beter geschikt voor erachter, bijvoorbeeld als redacteur of regisseur.' Tja, selfies maak je ook van eigen gezicht en niet van het gezicht van een ander, toch?

In de parkeergarage stappen we in zijn prachtige, oude BMW 635 CSi uit 1987, geïmporteerd uit Zwitserland. 'Er wordt daar niet gestrooid, omdat er toch bijna altijd sneeuw ligt, dus auto's hebben veel minder te lijden. Ook hebben veel mensen een overdekte garage.' We zitten naast elkaar. Chris start de motor niet; hij neemt de tijd en rust om te vertellen. Hij houdt van auto's. 'Mensen denken misschien dat ik in een heel dure auto rijd, maar ik kan in deze garage geen auto aanwijzen die nieuw goedkoper is.' Hij betaalde er 15 duizend euro voor. 'Maar ik schrijf niets af, want de auto neemt alleen maar toe in waarde.'

Als we eindelijk rijden, gaan we niet harder dan 80. 'Ik doe gewoon rustig aan hoor', zegt Chris. En dat tekent hem misschien wel. Dit is een man die het rustig aan doet. Die zich altijd wel op zijn gemak voelt. Die van het leven geniet. Zelfs zijn rimpels lijken zich op hun gemak te voelen in zijn gezicht, zelfs de ader die zichtbaar onder de huid van zijn slaap ligt. Om over zijn haar nog maar te zwijgen.

'Ik ben meer een reiziger die er ook bij presenteert dan een presentator die reisprogramma's maakt', zegt hij.

Laten we niet vergeten dat hij begon als acteur. Na een niet zo goede rol in het teleurstellende De Hel van '63 was hij eigenlijk klaar met acteren. Toch ging hij op auditie voor Lotus. 'Acteren kun je er niet een beetje bij doen, dat realiseer ik me wel.' Dus als hij het doet, wil hij het goed doen en dat is lastig met al die andere klussen. Gelukkig accepteerde hij na lang wikken en wegen wel de rol in Ron Goossens, low budget stuntman, waarin hij een aan lager wal geraakte versie van zichzelf speelt. 'Ik zei eerst nee, omdat ik vreesde dat Zwitserleven en BNN er niet blij mee zouden zijn.' Maar toen zat hij op de bank met zijn vriendin en voelde dat het niet klopte, dat het hier ging om zijn artistieke integriteit. Dus pakte hij de telefoon en bezegelde de rol.

Chris zet me af bij Amsterdam CS. Een jongetje fietst voorbij en roept: 'Hé! Chris Zegers!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden