Henk lift mee met Angela Groothuizen

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander. Deze week: Angela Groothuizen.

Beeld Henk van Straten

Angela Groothuizen is moe. Vanavond, vrijdagavond, heeft ze gelukkig een avondje vrij. Dat is zeldzaam. Ze staat geparkeerd naast een kerk in Gouda en leest de krant wanneer ik tegen het raam klop. Een nieuwe auto. Een hybride SUV, een 'Oriëntrode' Mitsubishi. Misschien typeert het haar: wel luxe, maar geen protserige Mercedes of BMW. En een grote auto heeft ze gewoon nodig, zegt ze, voor de vele voorstellingen die ze speelt. Er moeten dan ook spullen mee.

De auto laat zich nog niet echt kennen. Angela wil wél de navigatie, maar níét de stem. Dat gaat een paar keer mis en door het geklooi rijdt ze ook nog een keer fout.

Moe, moe, moe. Je ziet het niet aan haar. Nog steeds knap, nog steeds tiptop. Maar haar stem verraadt haar. Nee, die verraadt haar niet, want ze doet geen enkele moeite om het te verbergen. Ze had het druk, de afgelopen tijd. Televisie: Holland's got talent, It takes two, Voor ik het vergeet. Dan nog de theatervoorstelling Ikigai, haar tiende voorstelling in vijf jaar. (Tv is leuk, maar ze doet dat vooral voor het geld; haar hart ligt bij het theater.) Ook stond ze met de Dolly Dots op het podium van de Toppers. Vandaag had ze opnamen voor een nieuw programma waarin mensen worden gevolgd die gebruik willen maken van hun spreekrecht in de rechtszaal. Daarom was ze in Gouda.

Ja, ze klinkt vermoeid. Het ligt op de loer om te denken dat ze, met haar veertig jaar ervaring in de showbizz, er een beetje klaar mee is. Maar dat is onzin. Ze doet juist alleen maar méér. Zo is ze sinds kort bevoegd om mensen te trouwen. Gewoon, leuk voor erbij. En ze is er geschikt voor. Ze heeft dat warme, en toch statige. Mensen vertrouwen haar. Ze heeft iets moederlijks, iets integers. Daarom is ze natuurlijk ook altijd de hoeksteen van al die jury's. Toen ze jong was en een beroepskeuzetest deed, werd er gezegd: je moet rechter worden.

De telefoon gaat. Een redacteur van RTL Late Night. Of ze vanavond wil komen. 'Lieverd', zegt ze. 'Nee, ik moet vrij, ik moet echt vrij.' Langer dan wie dan ook is ze een BN'er en juist zij lijkt er het minst door besmet te zijn. Geen valse bescheidenheid, correcte antwoorden of bekommering om hoe ze overkomt. Ze hoeft zelfs dit stukje voor publicatie niet te lezen.

Dat ze ouder wordt, zit haar dwars, maar alleen omdat het soms kraakt als ze opstaat. Botox hoeft ze niet. 'Maar ik heb ook mazzel, hè. Ik word mooi oud.' Ze is nog even nieuwsgierig en levenslustig als altijd. 'Toon me een berg en ik wil 'm beklimmen, toon me een meer en ik wil erin duiken.'

'Leuk dat ik in de Volkskrant kom', zegt ze vrolijk. 'Ik heb die krant zelf ook en ik vind hem steengoed, alleen sta ik er nooit in. Op de één of andere manier ben ik iemand voor het AD en De Telegraaf geworden.' Ach, het zal haar uiteindelijk worst wezen, maar ik vond dat u, als Volkskrant-lezer, het moest weten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden