Henk lift mee met actrice Roos van Erkel

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander.  Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Roos van Erkel.

Beeld Henk van Straten

'Ik pik je wel op van het perron', appt actrice Roos van Erkel. En dat doet ze. Als ik uitstap op perron 8A staat ze daar, heel zomers, in een korte broek met bloemenprint, een geel luchtig hemdje en een blond staartje hoog op haar achterhoofd. Het moet meer dan twintig jaar geleden zijn geweest dat iemand op het perron op me wachtte. Ik was nog een kind, dat kan niet anders. Tegenwoordig wachten mensen op me in de stationshal of ik ga rechtstreeks naar waar zij zijn. Ook vrienden, ook familie. Het is bijna romantisch, deze ontvangst.

Roos is onderweg, te voet, naar het Compagnietheater. Ze gaat naar de nieuwe voorstelling van Micha Wertheim. De afgelopen weken stond ze zelf in het theater met Twee vrouwen, de theaterbewerking van de roman van Mulisch. 'Nu is het tijd voor rust', zegt ze, terwijl de hakken van haar bruine laarsjes op de tegels tikken. 'Ik ga proberen uit te rusten.' Haar telefoon probeert ze vaker en langer weg te leggen. 'Op je telefoon kijken, is het nieuwe roken', stelt ze. 'Steeds als je even niks te doen hebt, pak je dat ding er weer bij.' Ook is ze sinds lang aan een boek begonnen. Honderd jaar eenzaamheid. 'Ik heb twintig pagina's gelezen, met moeite. Ik kan het niet meer! Heel erg. Vroeger las ik juist superveel.'

Pas in september heeft ze weer opnamen. Dan voor de verfilming van Dummie de Mummie. Wat heerlijk om met dit zachte, zwoele weer klaar te zijn met een voorstelling, om in deze oase van eindeloze avonden en volle terrasjes aan het begin te staan van een aantal vrije weken. Roos zelf lijkt er de belichaming van. Haar vrolijke ogen, haar lichtvoetigheid. Wat een contrast met wat ze heeft doorstaan in de Tweede Wereldoorlog, in Het Bombardement, dat ze beleefde aan de zijde van Jan Smit, toen om hen heen de bommen vielen. (En wat een opluchting zal het zijn geweest wanneer de regisseur 'Cut!' riep.)


Bijna bij het theater. Wat Roos zo goed vindt aan Wertheim, is dat hij geen pleaser is. 'Hij maakt wat hij wil maken en doet geen consessies.' Zichzelf vindt ze namelijk wél een pleaser. 'Ik ben toch een beetje een clown die doet wat er van haar wordt gevraagd.'

Snel nog koffie op een terrasje. Ik zit met mijn rug naar de zon, Roos zit er met haar gezicht naartoe. De schaduw die mijn krullen werpen op haar gezicht komt tot vlak onder haar ogen, die ze een beetje dichtknijpt tegen het felle licht. Ik overweeg om mijn rug te rechten, zodat mijn schaduw haar soelaas biedt. Ze drinkt van haar cappuccino. Om ons heen valt de stad uiteen in duizenden stemmen, in duizenden stralen licht, in duizenden zacht wapperende kleren, om dan, in de tijd die het duurt om met je ogen te knipperen, zichzelf weer tot een geheel te maken.

Als Roos het theater in verdwijnt, en dus uit het licht stapt, verwacht ik dat plots de schemering zal intreden. Alsof deze zomerdag met haar mee naar binnen zal gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.