Henk lift mee met Achmed Akkabi

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Achmed Akkabi.

Henk van Straten (l) in de auto met Achmed Akkabi.

Buiten bij station Den Haag Centraal leunt hij nonchalant met zijn rug tegen zijn zwarte Mercedes. Een lange, bruine, stoffen jas. Een zonnebril. Een hand met een aansteker, een sigaret in zijn mond. De vlam erin, een klein wolkje rook. Wist hij dat de journalist juist nu zijn kant op zou lopen? Of is hij zo cool dat je hem zelden níét in een coole pose ziet?

Achmed Akkabi, 32 jaar oud. Zijn eerste rol op televisie was die van Appie Tayibi in de kinderserie Het Huis Anubis. En er was nog een Appie, maar dat was de Albert Heijn. Hij speelde een tijdje in hun spotjes, als Rachid de vakkenvuller. Later kwamen series als Moordvrouw en films als Alibi. En de succesvolle cultfilm Rabat, waarin hij niet alleen in acteerde, maar waaraan hij ook creatief bijdroeg.

Nu zijn we onderweg naar Amsterdam, waar hij een fotoshoot heeft. Voor de poster van Soof 2 (eind dit jaar in de bios), het vervolg op Soof, de film die is gebaseerd op de columns van Sylvia Witteman. Die opnamen zijn al achter de rug. Zijn volgende klus is de rol van een Joodse casting-agent in Weemoed, de aanstaande tv-serie van Thijs Römer - met wie hij bevriend is geraakt en met wie hij zelfs op vakantie is geweest. 'Op de set vertrouwen we elkaar blind.' Dat is belangrijk, want moeilijke scènes verlangen een tegenspeler die weet wat iemand nodig heeft om tot de allerbeste acteerprestatie te komen.

Achmed rookt en rijdt kalmpjes. De kraag van zijn jas staat omhoog. Om zijn pols een zwart, chic herenhorloge. Picture perfect. Ook praten doet hij kalmpjes. Af en toe kijkt hij naar me en dan zie ik bruine ogen die vrouwen vast niet onberoerd laten. Of hij toont me een grijns, een sly grin, wanneer we het bijvoorbeeld over zijn vrijgezellenleven hebben. Als hij hoort dat ik anderhalf jaar geleden ben gescheiden: 'Je bent schrijver, dan valt er vast genoeg voor je te ballen, toch?' En dan die grijns.

Hij is steeds beter gaan acteren, zegt hij. 'In het begin faalde ik nog wel.' Maar zelfs dan kwam hij ermee weg, omdat hij het met hart en ziel deed. Je moet gewoon niet laten merken dat je zelf doorhebt dat je veel beter had gekund. 'Fake it till you make it', zegt hij. Hij lacht. Een klein lachje.

Inmiddels is hij wat betreft acteren en bekendheid waar hij wil zijn. En dus is de ambitie aan het uitdijen. Hij heeft ideeën. Voor films, voor series. Hij heeft plannetjes. Misschien schrijven, misschien regisseren, misschien wel produceren. Maar in de wereld van film en tv gaat alles traag en kan een project op honderd manieren sneuvelen. Eén plan heeft een grote kans van slagen. Ik mag er alleen niks over opschrijven. 'Maar we zitten op goud.' Hij vertelt me erover en nu denk ik het: hij zit op goud.

Hij parkeert kalmpjes de Mercedes, zegt me kalmpjes gedag en loopt kalmpjes het pand van bestemming in. Geen probleem. Niks aan de hand. Alles cool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.