Henk lift mee met Abdelkader Benali

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander.

Foto Henk van Straten

Rivierenbuurt, Amsterdam. Drukte van jewelste in de bovenwoning van Abdelkader Benali. Op het tapijt speelt zijn schoonzus met zijn 8 maanden oude dochtertje. Er is nog een journalist, van de radio, die net als ik 'iets moet' van de schrijver. Abdelkaders vrouw zet een dienblad met thee en Marokkaanse zoetigheden neer, zo zoet en plakkerig dat je ze met kracht moet lostrekken. Een islamitische familie. Abdelkaders vrouw draagt geen hoofddoek, haar zus wel.

Als de radiojournalist Abdelkader niet meer nodig heeft, lopen de schrijver ik naar zijn donkerblauwe Saab uit 2006. Kras en deuk in de rechterzijde. Scheur in de achterbumper. De elektronische sleutels zijn rot, dus we rijden naar Utrecht, naar de Saabgarage aldaar, ook al staan hij en zijn vrouw op het punt de auto te gaan verkopen.

Hij ziet eruit als altijd: kaalgeschoren hoofd, baardje, vrolijke kop. 'Het voordeel van een Saab is dat ik nooit word aangehouden', zegt hij, doelend op wat rapper Typhoon overkwam. 'De politie zegt nu: vertel ons over dit soort dingen, vertel ons over jullie ervaringen, daar kunnen we wat mee. Maar ik denk eerder dat zíj ons hún verhaal moeten vertellen. Dat wij luisteren, zonder oordeel. Aanhoren waarmee ze te maken krijgen, hoe voor hen het werk is, waar ze rekening mee moeten houden. Zodat wij ook inzicht krijgen in hún belevingswereld. Volgens mij krijg je dan een veel gezondere dialoog. Want je moet die racismefuik niet inzwemmen. Er wordt dan alleen nog maar eindeloos gesparteld.'

De telefoon gaat. Handsfree. De hoofd-redacteur van Opzij. Ze willen hem hebben als spreker op een evenement. Ongelofelijk beleefd en vriendelijk staat Abdelkader haar te woord. Als zij heeft opgehangen, belt een dame van de VPRO. Ook zij wil hem ergens voor hebben. Iets over Syrië.

Dit is niet nieuw voor hem. Hij wordt aan een stuk door gevraagd voor dit soort dingen. Lezingen. Een veelgevraagd man.

Wat opvalt in de auto: Abdelkader zit erg ver naar voren, vlak bij zijn stuur. En hij houdt het stuur ook aldoor met twee handen vast. En als hij op de snelweg van baan wisselt, links of rechts, doet hij dat met een rukje. Sommige mannen - ik zéker niet - zeggen dat dit is hoe een oude vrouw rijdt.

Bij de lezingen, die hij door heel het land houdt, ontmoet Abdelkader betrokken, nieuwsgierige, open mensen. Het type mens daar staat haaks op het type mens op Twitter, zegt hij. Bereid om te luisteren, bereid om van standpunt te veranderen. Niet alleen maar links-rechts. Niet alleen maar wij-zij.

De Saabgarage lijkt op een filmset. Het bedrijf is failliet, maar draait nog. Er hangt een grote poster met daarop de nieuwste Saab. De poster hangt scheef en er zit stof op. Een vale tegelvloer waar Abdelkader meteen per ongeluk een afvoer-dekseltje van los schopt. Behalve ons is er niemand. De jongen die ons helpt, lijkt net uit bed te zijn gekomen. Abdelkader is beleefd. Beleefder dan ik ooit zou kunnen zijn, hoezeer ik ook mijn best zou doen. Ik vraag me af of je hem wel eens zijn geduld ziet verliezen. Misschien in zijn reis- en kookprogramma, Chez Benali, dat deze week is begonnen; hij maakt het samen met zijn vrouw. Met z'n drieën reizen ze door Marokko, op zoek naar authentieke gerechten. Baby, vrouw, auto. Uur na uur. Hij móét dan toch een keer flippen? Waarschijnlijk niet. We gaan het zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.