Hendrix kan weer springen zonder keukenstoel

Emile Hendrix zou, zo ging altijd en eeuwig het verhaal, alleen maar liefhebberij in handelen hebben. Hij miste de ambitie om carrière te maken in de springsport....

Van onze verslaggever

Martien Schurink

ROTTERDAM

Al diegenen staan toch maar mooi in hun hemd. Want Hendrix (39) springt op de eerste dag van het CHIO in Rotterdam over oxers en muren met een toewijding waaraan menig jeugdig collega een voorbeeld zou kunnen nemen. Hij valt weliswaar niet in de prijzen, en hij verwacht dat ook de komende dagen niet te zullen doen, maar het is eigenlijk al een wonder op zich dat hij in Kralingen op een paard zit en de handel aan zijn verwanten overlaat.

Last van zijn rug had Emile Hendrix altijd al, maar de pijn was te dragen en een korset hield hem in het zadel overeind, dus klagen hoorde je hem vrijwel nooit. In oktober vorig jaar, tijdens het concours hippique in Laren, verergerde de kwaal. Hij kon op een ochtend niet eens meer op eigen kracht opstaan. Komt wel vaker voor, redeneerde Hendrix, niets aan de hand, en dus toog hij een week later naar een wedstrijd in Maastricht, met in zijn bagage 'een pot pillen tegen de pijn'.

Uiteindelijk besloot Hendrix toch maar eens een arts te raadplegen, een hem door kennissen geadviseerde orthopedisch chrirurg in België. De diagnose liet aan duidelijkheid niets te wensen over. 'Meneer Hendrix, u hebt een dubbele hernia.' De arts schreef hem absolute rust voor en gaf hem een inspuiting. Dat hielp, maar niet voor lang. Opnieuw moest hij een inspuiting ondergaan en opnieuw werden hem andere activiteiten dan zitten en liggen ten strengste verboden.

Niet veel later nam de pijn snel in hevigheid toe. Hij kon geen stap meer verzetten en alleen zitten op de wc al was een kwelling. Ten einde raad zocht Hendrix zijn toevlucht tot geneesheren van divers pluimage, tot homeopaten, fysiotherapeuten, manuele therapeuten, en uiteindelijk tot een acupunturist. De naalden brachten verlichting. In april was de pijn weer te harden en dus waagde Hendrix het er maar weer op. De klim naar de rug van het paard verliep soepeler dan de 'afdaling'. 'Het schoot ineens weer in mijn rug. Ze hebben me van het paard af moeten halen.'

Een bezoek aan een privé-kliniek in Duitsland leerde hem dat de hernia verre van genezen was. Hendrix kreeg het dringende advies zich met spoed te laten opereren. De patiënt kon vrijwel meteen terecht in een ziekenhuis in Brugge. Twee dagen na de operatie mocht hij het ziekbed verlaten. En amper twee maanden later werd hij alweer gesignaleerd bij een concours in Arnhem, zeulend met een keukenstoel die dienst deed als opstapje naar het zadel.

In Rotterdam kan hij weer op eigen kracht Anadolu Arabian, zijn lievelingspaard, bestijgen. Nog steeds voelt hij her en der in zijn lange lijf wat vage pijn, maar het belet hem niet om zijn sport op een acceptabele manier uit te oefenen. 'Ik heb hard gewerkt om deze come-back mogelijk te maken. Nu tel ik weer mee, maar of de top ooit weer bereikbaar zal zijn? Ik weet dat ik geen Lansink of Skelton ben. Met hen kan ik mij niet meten. Die hebben iets aparts en dat mis ik nu eenmaal. Daar heb ik mij allang bij neergelegd. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet tot het uiterste ga.'

Hendrix is zich ervan bewust dat hij zijn beste jaren gehad heeft en dat Arabian - 'Een beest met rare fratsen' - niet de kwaliteiten heeft van Easy Jumper en Libero, de paarden van Lansink. Hij beseft dat zijn overwinningen in Grote Prijzen, de bronzen plak van de WK in München, de gouden van de EK in La Baule, zijn twee nationale titels niet meer voor herhaling vatbaar zijn.

Maar de moed opgeven, dat nooit. 'Als er tegen die tijd betere combinaties zijn dan Arabian en ik zal de bondscoach ons zeker niet aanwijzen voor Atlanta. Maar als er ongelukken zouden gebeuren en die combinaties zouden plotseling ophouden te bestaan, dan kan de bondcoach altijd een beroep op mij doen. Ik loop al zo lang mee dat hij intussen moet weten wat hij aan mij heeft.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden