Hemel ingeprezen maar er komt geen mens

John Buysman twijfelt nog over het volgend seizoen. Moet hij aan zijn portemonnee denken en populair amusement maken voor de VARA?...

John Buysman kan het publicitair nauwelijks beter treffen. Voor Angel Eyes, zijn vorige productie over trompettist Chet Baker, kreeg hij de Albert van Dalsum-prijs. Dit keer was de lof in vakkringen zo mogelijk nog groter. Zijn voorstelling Hengst over de Engelse bokser /annex groentenboer Henry Cooper is door alle kranten bewierookt. Bijna elk medium is wel bij hem langs geweest. Vanuit zijn rolstoel overziet Cooper, die aan Alzheimer lijdt, zijn loopbaan waarin hij twee keer door Mohammed Ali onreglementair is verslagen. Nu voert de verwarde en gefrustreerde bokser zijn laatste gevecht met de dood. 'Zo intens. Zo mooi. Zo tragisch', kopte deze krant.

Maar het publiek komt niet opdagen. Theaterdirecteuren weten zich geen raad met de situatie. Ja, als de voorstelling als cabaret staat aangeduid, loopt de zaal spectaculair vol en heeft iedereen een fantastische avond. In Lelystad, waar acht kaarten waren verkocht, deelde de directeur de resterende 492 kaarten uit aan trouwe abonnementhouders. 'Da's heel link, maar het pakte goed uit. Slechts vijf weglopers.' Maar Buysman wil het publiek niet met oneigenlijke middelen de zaal inlokken. 'Het is heel bedenkelijk dat voorstellingen alleen lopen als je het cabaret-toneel, cabaret-dans of cabaret-muziektheater noemt.'

Buysman wil zijn autonomie behouden en heeft geen zin om deel uit te maken van een zwaar gesubsidieerd toneelgezelschap. Hij zorgt zelf voor het decor, maakt het affiche met zijn zoon, en zijn vrouw kookt op de speeldagen het eten voor het hele gezelschap. Buysman kan zichzelf subsidieren met zijn reclamewerk. Hij wordt goed betaald voor zijn rol als onhandige beschaafde heer naast de volkse doordouwer Martin van Waardenberg in een spotje van een doe-het-zelf-keten.

En met de ton subsidie van het Fonds voor de Podiumkunsten kan hij in ieder geval zijn muzikanten betalen, waaronder zijn vader die vroeger tot de Kilima Hawaiians behoorde. Maar de lol is er inmiddels wel af.

'Vorige week speelde mijn jazz-idool, de Amerikaanse tenor-saxofonist Bennie Wallace ook voor dertien man in Zwolle. Dus ik bevind mij wel in goed gezelschap. Maar het zou leuk zijn als ik het snapte.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden