Helpers weg

Met het derde studioalbum Soldier On is voor singer-songwriter Tim Knol een nieuwe fase aangebroken. Noodgedwongen is hij zelfstandiger geworden. Dat smaakt naar meer. 'Voorwaarts!'

Je hebt twee albums gemaakt die goed ontvangen zijn, je bent een paar keer het hele land door geweest en hebt de podia van grote en kleine concertzaaltjes meermalen mogen betreden. Je singles hebben de radio gehaald en veel mensen kennen je kop van televisie.


Hoe nu verder? Het is een vraag die iedere muzikant of band zichzelf op een bepaald moment stelt. Ook Tim Knol zag zich ervoor geplaatst, voorjaar 2012. Zijn antwoord: gewoon even wat anders doen. Geen optredens meer, en even niet de studio in. 'Mijn hobby, muziek maken, was mijn werk geworden. Dus zocht ik een nieuwe hobby, en dat werd fotografie.'


Tim Knol is aangeschoven in een café naast het kantoor van zijn platenmaatschappij Excelsior, in Amsterdam-Noord. Voor dat label deed hij de portretfotografie van het duo Tangarine voor hun dit jaar verschenen albumdebuut Seek & Sigh. 'Was een mooie klus, maar ik durfde er toch niet echt mee door te gaan.'


Liedjes schrijven en muziek maken, dat bleef toch de grote passie van Knol, ook in die periode die hij tot sabbatical had uitgeroepen. Een periode die een stuk langer duurde dan de singer-songwriter had gewild.


Voor het eerst kreeg de nog altijd pas 24-jarige Knol in zijn muzikale loopbaan met tegenslag te maken. Dat Soldier On vandaag, tweeënhalf jaar na zijn tweede album Days, toch in de winkels ligt, mag zelfs een klein wonder heten, want de in Hoorn geboren zanger kwam er even helemaal alleen voor te staan en dat was nooit de bedoeling geweest.


Sinds zijn 18de componeerde en produceerde hij zijn liedjes altijd samen met toetsenist-componist Matthijs van Duijvenbode. Diens inbreng was groot op de platen Tim Knol (2010) en Days (2011). 'Drie jaar lang hebben we onwijs veel lol gehad, platen gemaakt en met de band eindeloos veel gespeeld. Alles wat je in Nederland kunt doen, hebben we gedaan, tot aan Pinkpop en Lowlands toe. Ik heb een Edison gewonnen, Sam werd een hitje, kortom: alles ging gesmeerd. Ik dacht: even een sabbatical en dan hup weer door naar album drie.'


Alleen bleek dat zonder Van Duijvenbode te moeten. 'In juni vorig jaar, toen het bij mij al weer begon te kriebelen, ging hij met de rest van de band spelen in het tv-programma De Beste Singer-Songwriter Van Nederland. Vond ik best, ze moeten ook aan het werk blijven en ik deed toch niks.'


Toen Knol zelf weer door wilde, realiseerde hij zich hoe afhankelijk hij inmiddels van 'Duif', zoals hij Van Duijvenbode nog altijd liefkozend noemt, geworden was. 'Hij was behalve toetsenist en mede-songschrijver ook mijn manager geworden en beste vriend. Alles eigenlijk.'


Maar Duif wilde niet meer. Vorig jaar december had hij zijn besluit genomen. 'Hij had er lang over nagedacht en wilde niet verder. Het was tijd voor verandering voor ons allebei, vond hij. Ik was verdrietig en een beetje boos, want wat moest ik zonder hem? Opeens besefte ik ook dat ik sinds mijn 18de in de watten was gelegd: alle zakelijke en organisatorische dingen deed Duif ook.'


Van Duijvenbode koos ervoor in de band van Douwe Bob, de eerste winnaar van De Beste Singer-Songwriter Van Nederland, plaats te nemen en nam de rest van Tim Knols vaste band mee. 'Nee, dat was geen leuke Kerst.'


Producer Frans Hagenaars drong er met succes op aan toch gewoon die plaat te maken. Knol had al wat liedjes af, waarvan hij er een paar nog met Van Duijvenbode had geschreven. En de broodnodige feedback kwam van gitarist Anne Soldaat, het enige bandlid dat bij Knol bleef.


'Anne kan ik ook niet missen, dat was al twee platen lang zo. Maar voor het eerst heb ik de productie wel helemaal zelf gedaan. Dat het allemaal wat langer duurde, kwam ook doordat ik ineens allemaal in mijn eentje beslissingen moest nemen over bijvoorbeeld artwork. Dat ben ik helemaal niet gewend.'


Soldier On ligt er nu en Knol is blij. De vriendschap met Duif is hersteld ('al zal het nooit meer helemaal hetzelfde zijn'), Knol heeft een nieuwe manager en is klaar voor wat hij de voltooiing van het 'tweede hoofdstuk' noemt.


Soldier On klinkt volgens hem volwassener. De liedjes zijn inderdaad meer gelaagd en melodieus sterker. Nog altijd bevindt Knol zich muzikaal in het traditionele gebied tussen americana, jarenzestigpop en countryrock. De zangkoortjes overheersen wat meer en de zwierige toetsenpartijen van Van Duijvenbode hebben plaatsgemaakt voor het meer ambachtelijke geluid van de nieuwe toetsenist, Eric Lensink.


Vanaf het titelnummer dat de plaat opent weet je ook waar de meeste liedjes op Soldier On over gaan. 'Getting to the place is easy, staying there is kinda tough', zingt Knol. Hij heeft dat liedje nog wel samen met Van Duijvenbode geschreven te hebben. Het gaat zoals veel van zijn liedjes over verlaten, afscheid en de angst zich ergens definitief te vestigen. 'In die zin autobiografisch, omdat ik de afgelopen jaren zeven keer ben verhuisd. Ik woon nu anderhalf jaar in Amsterdam, in De Pijp. Dat is voor mij een record.'


Maar de liedjes over afscheid en opnieuw beginnen betreffen niet zijn liefdesleven, voegt Knol er graag aan toe. 'Ze gaan over mijn muzikale loopbaan en toch iets van de innerlijke onrust die ik in me heb, maar ik ben al zes jaar gelukkig met dezelfde vriendin.'


Ze kennen elkaar nog uit Hoorn, waar Knol opgroeide, en ook nog van voordat hij zijn loopbaan in de muziek begon en langzaam tot een soort van Bekende Nederlander uitgroeide. Maar ze is altijd buiten beeld gebleven 'Ze gaat ook nooit mee als ik speel, ze hoeft er niet zo nodig bij. Gelukkig maar, want vriendinnen in de kleedkamer, dat is niks.'


Aandacht van anderen voor zijn persoon ondervindt Knol genoeg. Hij is verbaal sterk en blijkt op televisie goed over te komen. 'Ik word veel gevraagd, maar doe alleen dingen die met mijn muziek te maken hebben. Twee keer De Wereld Draait Door, vorig jaar en dat was het.' Geen Expeditie Poolcirkel ('te zwaar en te koud') dus en ook interviewaanvragen honoreert hij niet altijd.


'Ik geloof dat ik ja heb gezegd tegen Flair, maar dat moet voor hen heel saai worden. Ik ga echt niet praten over hoe ik seks heb of wat voor een relatie ik heb. Ook uit respect voor mijn vriendin. Ik was net 18 toen we een relatie kregen. Zij weet dat het goed zit en ik weet wat ik thuis heb, dat ga ik echt niet weggeven omdat ik een keertje... ach, het gaat vanzelf. Als ik er moeite voor moest doen, zou het niet goed zijn.'


Nee, Knol is meer dan tevreden zo. Het is hem gelukt zelfstandig een nieuwe plaat te maken. Hij heeft er in fotografie een leuke hobby bij en zag een paar maanden geleden ook nog een andere wens in vervulling gaan. Hij heeft een eigen platenlabel, Tender Records, dat alleen vinylsingletjes zal uitbrengen met exclusieve gitaarrock. De oplage bedraagt steeds vijfhonderd stuks en als het aan Knol ligt komt de muziek niet beschikbaar op YouTube of Spotify.


'Als je een mooi product maakt, moeten daar toch vijfhonderd van te verkopen zijn? Ik voelde echt zo veel trots toen ik het eerste Tender-singletje vasthield.' Dat singletje Cracking Up is van de Miseries, een andere hobby van Knol, zijn eigen garagerockbandje.


Ondanks de crisis is het best een gunstige tijd voor Nederlandse popmuziek, vindt Knol. 'Bandjes kunnen veel spelen en krijgen sneller aandacht dan vroeger.'


Hij prijst dan ook een tv-programma als De Wereld Draait Door, waarin structureel aandacht is voor nieuwe Nederlandse popmuziek en zegt veel gehad te hebben aan radiomaker Giel Beelen, die hem vanaf het allereerste begin enthousiast heeft gesteund.


Nu de plaat er ligt en er komende maand een paar clubshows gepland staan, begint het ook weer echt te kriebelen. 'Ik sprak Duif laatst. Hij zei: 'Dit is precies wat ik hoopte, dat je wat zelfstandiger zou worden.' Daar heeft hij gelijk in, denk ik. Om de titel van mijn plaat aan te halen, Soldier On, voorwaarts!'


Tim Knol, Soldier On. Excelsior/V2. timknol.nl


Extra: Vinyl

Tim Knol is van kinds af aan altijd een gretig verzamelaar van muziek op vinyl geweest, in het bijzonder van 7-inch singles. Op 1 september verscheen het eerste singletje op zijn eigen label Tender Records. Dat betrof de single van zijn eigen hobbyproject The Miseries, maar in de planning staat er ook een van de Amerikaanse gitaarband Drivin' n' Cryin'. Knol speelde eerder samen met hun voorman Kevin Kinney. 'Zij nemen er 200 af, die andere 300 singles moeten hier toch te verkopen zijn?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden