Help! Mijn klusser is man

De klusvrouw: ze is er speciaal voor de onhandige vrouw die gruwt van een lompe klusjesman in haar huis. Maar ze doet meer dan alleen sloten vervangen, lampen ophangen en de cv-ketel bijvullen. Thessa Koenders is mantelzorger, praatpaal en klusser in één.

MARIËLLE VAN BUSSEL

Sorry hoor, zegt ze, terwijl ze een snelle blik werpt op de klanten in de kapsalon. Ze legt de hamer neer, en trekt het slot uit de wc-deur. Niemand reageert, het lawaai viel blijkbaar best mee. Ongestoord gaat ze verder. Op het keukenblad ligt haar gereedschap, naast de koffiekan en de haarverf. Als ze uiteindelijk het slot vervangen heeft, vijlt ze een minuscuul scherp randje bij. Dan pakt ze haar boeltje in, veegt met de haarbezem het beetje gruis op de vloer weg, geeft de kapster een amicale kus en vertrekt. In de ene hand haar gereedschapskist, in de ander een fijn leren handtasje.

Een week eerder heeft klusvrouw Thessa Koenders (43) de bouwvak ingedronken met haar collega-klussers. Ze was de enige vrouw. 'Ik had tegen mezelf gezegd: als er in mijn kont geknepen wordt, ga ik naar huis. Ik heb het een half uur volgehouden.' Bouwvakkers noemt ze hen, met hun 'Ach vrouwke'. Zelf is ze een klusvrouw, net iets anders. Secuur, sfeervol en opgeruimd, schrijft ze op haar website. En: Geen grote moddervoeten op uw nieuwe tapijt.

Precies datgene waar Miriam Trentarossi, de eigenaar van kapsalon Le Mani in Eindhoven, zo van baalt. Klussers die de zaak binnenstormen en de airco van de muur halen zonder rekening te houden met de klant die met de verf in het haar eindelijk een uurtje rust heeft. 'Thessa komt geruisloos binnen, doet haar ding en vertrekt.' En dus mag de klusvrouw vaker komen. Om de keuken aan te passen, de plinten vast te timmeren of de spiegels te verplaatsen.

Koenders' bedrijf - Doehetzelfstandigevrouw - is gericht op vrouwen. 'Weduwes met veel geld, vrouwen die het eng vinden om met een man alleen in huis te zijn, alleenstaande dertigplussers die zelfstandig zijn maar tegelijkertijd niet kunnen klussen', somt ze snel op. 'En vrouwen die hun nagels niet willen breken.'

In de praktijk blijkt dat vooral hoogopgeleide, alleenstaande vrouwen Koenders inhuren. 'De gemene deler: ze willen vooral geen vrienden of familieleden lastigvallen. Die hebben het al druk genoeg', is de vaak gehoorde opmerking. Of zoals kapster Trentarossi. 'Ik wil na mijn werk 's avonds gewoon met mijn gezin thuis zijn in plaats van dat mijn man aan het klussen is in de kapsalon. Daarbij duurt het vaak maanden voordat zo'n klus dan uitgevoerd wordt.'

Onafhankelijk

We zijn op weg naar de volgende klant. In haar witte bestelwagen praat Koenders honderduit. De ene keer fel, de andere keer met gevoel. Haar bruine krullen opgestoken, de ogen licht opgemaakt. Strakke jeans, zilveren gympen. Alleen haar shirt, met daarop de tekst 'Klusjesbedrijf voor en door vrouwen', verraadt haar beroep. 'Shit, ik ben een bloemetje vergeten voor Josien', zegt ze ineens. 'Ze is gister geopereerd aan haar hand.'

In een buitenwijk van Eindhoven, drie hoog, opent Josien Damkot, met haar arm in het gips, de deur. Joviaal stapt Koenders het appartement binnen. Meteen neemt de bewoonster haar mee naar de slaapkamer om haar gloednieuwe kasten te laten zien. 'Hier hangt mijn kleding, en in deze lade liggen al mijn shawls', vertelt ze opgetogen. En o ja, of de klusvrouw straks even het pepermolentje in de goede stand wil draaien.

Damkot (50) is na haar scheiding hier komen wonen en kwam via de buren in contact met de klusvrouw. 'Ik had tijdens mijn verhuizing al zo vaak vrienden en familie ingeschakeld dat ik hen niet meer wilde vragen. Ik wil niet meer afhankelijk zijn van anderen en de tijdstippen waarop zij tijd hebben. Ik wil sturing geven aan mijn eigen leven. Mijn buurvrouw had Thessa als iets magisch neergezet. Thessa kon alles, dus wilde ik haar wel eens zien.'

Koenders was nog geen dag aan het werk, toen ze de sleutel kreeg van Damkots appartement. Ze hing lampen en schilderijen op, plaatste een paar plankjes boven de wc, zorgde voor de kat, stofzuigde het hele huis en liet een schemerlampje aan zodat de bewoonster niet in het donker zou thuiskomen. 'Het werk houdt niet op bij een klusje', vindt Koenders. 'Ik bied vrouwen iets wat een man ze niet kan bieden.' 'Het voelde meteen vertrouwd', zegt Damkot. Koenders glimlacht. 'Ik verkoop vertrouwen.'

Damkot: 'Als er een mannelijke klusser in mijn huis was gekomen, was ik terughoudender geweest. Het 'Ach vrouwtje' vind ik zo kleinerend. Je wordt als vrouw niet geacht mee te helpen, je mag slechts koffie zetten. Thessa biedt ruimte om mee te helpen.' De klusvrouw: 'Ik streef ernaar dat vrouwen ervan leren en dat ik uiteindelijk overbodig word. Hoewel er ook vrouwen zijn die achter de computer blijven zitten en allang blij zijn dat iemand anders dit werk voor ze doet.'

Voordat Koenders vertrekt, vertelt Damkot over het onmogelijke witte kastje dat bij de voordeur staat. De greeploze deurtjes gaan zo moeilijk open, nu haar hand in het gips zit. De klusvrouw pakt een stuk tape en improviseert twee tijdelijke handvaten. De bewoonster schatert: 'Dat had ik zelf nooit kunnen bedenken.'

Persoonlijk

Koenders werkte als activiteitenbegeleidster, als verkoopster in een kledingzaak en later in de 'business to businesswereld van de kunst', zoals ze het zelf noemt. 'Het prikkelde niet, het was te zakelijk, te onpersoonlijk. Ik miste het spannende, creatieve breinen. Ik vroeg mezelf af wat ik later wilde worden. Maar ik was al iets, ik was klusvrouw.'

Want met een zieke man in huis had ze altijd al klusjes uitgevoerd. Haar vriendinnen vroegen haar regelmatig om ook bij hen te komen klussen. Toen ze zelf haar huis liet verbouwen door bouwvakkers, en na afloop de urinegeur in de tuin rook, de cementbrokken uit de vijver viste en de achtergelaten ravage aanschouwde, wist ze het zeker: dat kon anders. 'Ik wilde in ieder geval de hectische zakenwereld uit, ik wilde het leven versimpelen. Nu doe ik een klus, en stuur een factuur. That's it.'

Hoogopgeleid, afkomstig uit een kunstenaarsmilieu én vrouw. Een eenling tussen haar mannelijke collega's die er in eerste instantie moeite mee hadden om haar serieus te nemen. Eenzaam? 'Met de vrouwen bij wie ik over de vloer kom, kan ik op niveau kletsen. Dat compenseert het werk met de handen, ik moet tenslotte ook een uitdaging hebben. Als ik met een man heb samengewerkt, wil ik daarna hoge hakken dragen. Ik voel dan dat dat moet, om te voorkomen dat ik ook zo word als zij.'

Klusverzoekjes

Aan het eind van de middag staat een glunderende Angelie Prijn op haar gloednieuwe vlonder in de serre annex kattenverblijf van haar woning in Veldhoven. Samen met de klusvrouw heeft ze dat mooi voor elkaar gekregen. Samen in de bestelauto van Koenders naar de Bouwmaat, met de vlonders op het dak terug naar huis. Gezellig, lachen en samen bezig zijn. 'Dat zou met een mannelijke klusser toch anders zijn', verzucht ze. 'Ik zie mezelf niet met een man op mijn bed liggen om te kijken of de leeslampjes hoog genoeg hangen. Met Thessa wel.'

En dan zijn er nog haar dierbare katten. Ze maakte het een keer mee dat een klusser de deur open had laten staan en één van hen de straat op was gegaan. 'Ik vertrouw ze niet meer, omdat ik weet dat zij daar geen oog voor hebben. Een vrouw voelt aan dat mijn katten belangrijk voor me zijn. Die let erop dat de deuren dicht blijven.'

Prijn is sinds twee jaar weduwe. Tijdens het ziekbed van haar man had ze een groot aantal klussen laten liggen. Toen ze de energie weer had om ermee aan de slag te gaan, ontmoette ze in haar winkel - Prijn is eigenaar van het Kralenatelier in Eindhoven - Koenders, met haar shirt vol verf. Van een vrouwelijke klusser had ze nog nooit gehoord, maar Koenders kwam als geroepen. 'Sinds ik alleen ben, heb ik liever een vrouw in huis.'

Ook zij wilde haar familie en vrienden niet belasten met talloze klusverzoekjes. ' Vrienden hebben toch de neiging om zich te bemoeien met de plek waar de lamp moet komen te hangen, hoe goed bedoeld ook. Ik voel me ook bezwaard, durf niet alles te vragen. Nu ik iemand betaal, bepaal ik hoe ik het wil en dus voel ik me vrijer.'

Eens in de paar weken belt Prijn de klusvrouw om een opgespaard lijstje klussen in haar huis en in de winkel uit te voeren. Van het bijvullen van de cv-ketel tot het dichten van naden in de houten vloer, van het snoeien van een boom tot het vervangen van een toonbank. 'Het is een fijn gevoel om iemand achter de hand te hebben die allerlei zaken kan oplossen. Het voelt als gedeelde verantwoordelijkheid. '

Terug in de auto constateert Koenders dat haar klanten haar allemaal raken. De persoonlijkheden, de verhalen, de band ook die ze met hen voelt. 'Soms belt iemand me om een lampje in te komen draaien, om vervolgens twee uur lang haar hart uit te storten. Dat moet kunnen. Ik ben geen aannemer, maar ik verleen diensten. Praatpaal, mantelzorger en klusvrouw in één.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden