'Help, ik zit muurvast in een vechtscheiding!'

Aan therapeuten en mediators heb je niks als je je echtscheiding tot een goed einde wil brengen.

NAAM EN ADRES BIJ DE REDACTIE BEKEND

Aleid Truijens veroordeelt in haar column in de Volkskrant van 2 maart vechtscheidende ouders. Hoe hartverscheurend: deze veroordeling komt uit de mond van een kind. Ook mijn zoon (19) zei recentelijk: 'Houd toch eens op met dat kinderachtige gedoe!'. Ik wil niets liever, maar: help, ik zit vast in een vechtscheiding!

Veroordelingen maken de schuld en schaamte erger. Ik heb (mede) een huiselijke oorlog veroorzaakt, waarvan niemand weet waarom die begonnen is, waar het nog over gaat, laat staan hoe we er een einde aan maken. Hoe ben ik hierin beland? Mijn ex en ik zijn goed opgeleid, hebben eigentijdse ideeën over man-vrouwverhoudingen en toch zitten we klemvast in ellende.

Misschien is het een man-vrouw-ding: ik wil harmonie, hij wil met rust gelaten worden en we begrijpen niets van elkaar. Misschien is het een feminismeding: ik accepteer geen slechte regeling, hij is overtuigd van zijn materiële gelijk. Misschien is het een diepere krenking van onze identiteit als vader of als moeder. Daarin word je door die ander niet meer gezien. Het is een warboel.

Gelukkig erkent Truijens ook het leed: 'Geen krenking zo groot als in de liefde.' Daar voeg ik aan toe: juist als er kinderen in het spel zijn! Je hebt je met huid en haar gegeven, anders waren er geen bewust geplande kinderen gekomen. Je hebt je emotionele en materiële lot met elkaar verknoopt.

Haar veronderstelling is dat er in Nederland geen oorlogen meer gevoerd worden, dus dat gebeurt thuis, want: 'die kolkende haat moet ergens heen'. Dat is wel erg simplistisch; ze is duidelijk geen ervaringsdeskundige.

Waar ik het roerend mee eens ben, is Truijens' betoog dat je niet zou hoeven scheiden - en je je kinderen die ellende zou kunnen besparen - als je je verwachtingen van het huwelijk aanpast aan de realiteit en 'verstandige afspraken maakt'. Inderdaad: je moet er iets van maken. Aan het romantisch ideaal heb je helemaal niets in een tweeverdienershuishouden met kinderen. Een oorzaak van mijn vechtscheiding is juist dat ik alles op alles heb gezet om mijn gezin bij elkaar te houden. Hij werd er gek van.

Als we geen kinderen hadden, zou ik niet in deze ellende zitten. Dan had ik hem allang losgelaten, woonde ik geen 500 meter van hem vandaan, had ik niet nog jarenlang, zolang de kinderen van ons afhankelijk zijn, met hem te maken. Zou ik ook niet levenslang immaterieel met hem te maken hebben, want ik blijf streven naar een communicatieve bodem in ons bestaan, een vorm van emotionele harmonie ook, waarbinnen we elkaar kunnen ontmoeten en er voor de kinderen wat bewegingsruimte is. Dus hoezo kolkende haat?

Onnatuurlijk

Voor kinderen is een scheiding niks: laveren tussen twee huizen. Ik heb het voor hen als onnatuurlijk en onrustig ervaren. Nog los van het feit dat je ze de helft van de tijd niet meer ziet: een ondraaglijk gemis.

Bovendien is de 'vanzelfsprekende ruimte' waarin je elkaar als gezinsleden ontmoet weg. Dus als een van de kinderen een tijdje moeite heeft met een van de ouders, wat veel voorkomt in de puberteit, dan wordt door het kind gekozen daar niet meer heen te gaan. Dat levert natuurlijk weer veel stof op voor nieuwe verwijten.

De start van het scheidingsproces is meestal slecht, want de communicatie is verstoord, anders zou je niet scheiden. Hoe harder ik mijn best deed om ook hier een harmonieuze bodem in het geheel te leggen, hoe grimmiger de situatie werd. Tot een zakelijke afhandeling van de scheiding komen in een geladen sfeer, waarin emoties redelijkheid verdringen, is alleen mogelijk met zeer goede gespreksleiding. Helaas heb ik therapeuten en mediators als buitengewoon onkundig ervaren. Oeverloos gepruts. Er zijn alleen maar mensen rijker geworden van onze ellende. Echtscheidingsparasieten zijn het. In deze wereld moeten nog vele cursussen gesprekstechniek gegeven worden op zeer hoog niveau. Niet dat level van: 'Wat heb je gehoord?'

Mijn vechtscheiding houdt me dagelijks bezig, ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Waar is die participatiesamenleving, met dat sociale netwerk, waarmee we 'op eigen kracht' uit de problemen kunnen komen? Ik ben twee keer bij een nuchtere gezamenlijke vriendin geweest, met scheidingservaring, om te vragen of zij met ons in gesprek wilde gaan. Nee, ik moest het maar loslaten. Ik heb mijn directe familieleden en vriendinnen een paar keer een noodmail gestuurd, waarin ik eerlijk schrijf dat ik het niet aankan. Ik krijg dan emotionele steun, maar niemand doet iets.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden