Hell

Vorige week wilde ik naar Hemel, maar ik kon het niet vinden in de atlas. Wel herinnerde ik me Hell, maar dat ligt in Michigan, Amerika....

Prompt kwam er post.

Hemel is niet alleen de naam van een buurtschap in Overijssel, vlakbij Zwolle, zo schreef men mij, maar ook een buurtschap in Brabant, in de gemeente Hapert, Hoogeloon en Casteren.

Er zijn ook Hemeltjes: een buurtschap bij Nederhorst den Berg, een fort in Utrecht, een oude herberg bij Slochteren, een landgoed bij Bathmen in Overijssel. In Volendam was ooit een café dat 't Hemeltje heette.

Dan Hel.

Ook dit komt voor in Nederland, vooral in Limburg (wat te denken geeft): ten zuiden van Mechelen, in de buurt van Heerlen en in de gemeente Mook, drie buurtschappen.

In Friesland is een nederzetting die De Hel heet, ten zuidwesten van Workum, in een gebied dat Het Heidenschap heet. Naar verluidt zijn er in die buurt ook plekken die De Hemel heten. Ik ga daar binnenkort eens kijken, al denk ik niet dat het er een dolle boel is.

Tot slot: Hell op de Veluwe.

Daar ben ik gisteren geweest.

Hell is een langgerekt gehucht aan de Oude Nijkerkerweg tussen Putten en Nijkerk. Langgerekt betekent een paar honderd meter, wat lang is in een landschap waarin de wegen nogal kronkelen.

Het centrum van Hell is het benzinestation van oliehandel Van Drie, op de hoek met de Knapzaksteeg – een pittoresk laantje dat in niets aan een steeg doet denken en waaraan een grote aquafarm is gevestigd die geen paling aan particulieren verkoopt.

Tegenover de pomp van Van Drie ligt een grote boerderij, de Hazelhoeve, met grote nieuwe stallen waarin duizenden kalkoenen worden gehouden. In de hele streek wemelt het van die stallen trouwens, maar niet iedereen heeft kalkoenen. Ook kalveren, varkens en kippen worden hier op grote schaal gehouden. Iets anders dat opvalt is de grote hoeveelheid boerderettes en andere landelijke villa's. Tot slot wordt er veel maïs verbouwd en staan bij de echte boerenbedrijven de hooibergen leeg, een mooi gezicht.

Enfin.

Omdat het gisteren maandag was, hing in de tuin van de Hazelhoeve de was te drogen. Net toen ik op het punt stond te noteren wat er precies aan de lijn hing, stak een sterke wind op en viel mijn pen op de grond. Toen ik hem had opgeraapt, deed hij het niet meer. In ieder geval hingen er vier washandjes broederlijk naast elkaar, dat weet ik zeker.

De wind ging nu steeds harder blazen, zelfs het gras in de wei wapperde heen en weer, om van de bomen nog maar te zwijgen. Ik liep naar de oliehandel van Van Drie om een pen te lenen. Ik had het gevoel dat ik op zee was.

Het meisje van de oliehandel wist niet waarom het hier Hell heette. Je had hier ook Hoef, Huinen en Huinerbroek, vertelde ze. In dat rijtje paste Hell prima, vond ze.

Het begon ineens keihard te regenen en ik holde naar de auto. Even later liet ik Hell achter me, en prompt begon het zonnetje weer te schijnen. Een nieuwe nederzetting naderde – Krachtighuizen. Ook daar regende het, want zo'n dag was het dus – fikse buien, felle opklaringen, alles zeer plaatselijk. Je kon er niets uit concluderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden