Held met autoriteitsprobleem

De titel zit de film in de weg. Hellboy II: The Golden Army klinkt als een ongeïnspireerd vervolg op de zoveelste loot uit de almaar uitdijende Amerikaanse superheldenstal....

Hellboy oogt op het eerste gezicht minder verfijnd dan zijn met dualisme en alter ego worstelende collega’s Batman en Spiderman, die met al hun verkleedpartijen ook veel makkelijker uitnodigen tot personificatie. Toch verdient het van strip tot film opgeklommen Hellboy een publiek dat zich verder uitstrekt dan de genrefans.

Wellicht helpt de naam van de regisseur daarbij. Was Guillermo del Toro ten tijde van zijn eerste Hellboy-film (2004) nog relatief onbekend, sinds het met drie Oscars bekroonde Pan’s Labyrinth (2006), waarin hij op elegante wijze sprookjeshorror mengt met Spaans fascisme uit de jaren ’40, geldt de Mexicaanse regisseur als de nieuwe maatstaf voor de fantasy-film. Del Toro heeft zich sindsdien ook verbonden aan twee nog te maken Hobbit-films, naar Tolkiens boekje De Hobbit, de prelude op het In de Ban van de Ring-epos.

Hellboy II: The Golden Army verschilt in opzet weinig van het eerste deel: de demon is nog altijd in dienst van het geheime Amerikaanse bureau voor paranormale research en verdediging, en inzetbaar voor lastige klussen. Mits hij op de juiste manier wordt aangestuurd.

Hellboy (Ron Perlman, die onder alle make-up sterk met zijn gelaat weet te acteren) is het type held met autoriteitsprobleem. Hij voelt zich continu miskend, maar trekt er uiteindelijk toch maar weer op uit. Dit keer omdat het gouden leger van de elfenkoning Balor dreigt op te staan. Diens zoon prins Nuada keert terug op aarde om de macht over te nemen.

De brille van regisseur Del Toro schuilt niet in het verhaal – dat volstrekt inwisselbaar is voor dat van willekeurig welke fantasiefilm – maar in de uitwerking. Zoals de wandeling van Hellboy over de onder de Brooklyn Bridge schuilgaande, krioelende trollenmarkt, die een vervolmaking is van het werk van meester-poppenmaker Jim Henson. Of de scène waarin Nuada (een ivoor-witte, weinig knuffelbare gothic-elf) binnenvalt tijdens een veiling in chique New York, en samen met een kolossale trol zijn duizend jaar oude bezittingen opeist.

Het is niet alleen de visuele pracht van alle wonderlijke schepsels (Del Toro laat zijn poppen zoveel mogelijk met de hand maken, en vult aan met computeranimatie), maar ook de volstrekt natuurlijke manier waarop ze converseren. Niet op gedragen toon, zoals de zijige elfen uit The Lord of the Rings, maar eerder alledaags – normaal. En zo klinken prins Nuada’s beweegredenen om de macht te grijpen (‘mensen bouwen toch maar alles vol met parkeerplaatsen en winkelcentra’), plots heel redelijk.Bor Beekman

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden