Heksen delen plaagstootjes uit

Theater

TILBURG Een jong meisje plaagt een oudere man. Terwijl ze op suggestieve wijze aan een stukje fruit zuigt en hem even later vraagt eens aan haar vinger te likken, laat ze hem ook steeds weten: je mag me niet aanraken. De oudere man lijkt daar overigens helemaal geen zin in te hebben, en zegt dat vervolgens ook.


Het is nog aan het begin van de voorstelling Shakespeare's strandfeest waarmee Koos Terpstra na enige afwezigheid weer opduikt in het theater, nu bij Het Zuidelijk Toneel van Matthijs Rümke. Helemaal geen gekke keuze, want samenwerking in het verleden zoals bij het Noord Nederlands Toneel van Terpstra, pakte goed uit.


Rümke laat Terpstra alle ruimte: de laatste schreef en regisseerde, en nam een aantal acteurs mee die met zijn vertrek als artistiek leider ook al een tijdje niet meer samen te zien waren. Bekende gezichten uit Groningen plus Mark Kraan van HZT, drie jonge, net afgestudeerde actrices en Titus Muizelaar vormen hier de troupe.


Het plagende, stoute meisje uit het begin maakt deel uit van een groepje van drie, waarin je de drie heksen uit Macbeth zou kunnen herkennen. Ze hangen wat om de handeling heen, doen een dansje, observeren en delen plaagstootjes uit. En ze verkleden zich vaak. In de kleurigste jurkjes.


Dat is dan een beetje Shakespeare, en de rest is voornamelijk Terpstra in een stuk dat wordt aangekondigd als 'een spannende whodunnit of whodunnit not'. Daar wil je graag in mee, want Terpstra heeft zijn naam gevestigd met lekker actuele en muzikale theaterstukken. Maar helaas, met dit strandfeest wil het niet lukken. Al snel na de beginscène blijkt: dit gaat niet veel beter worden.


Het verhaal is vaag: ergens wil iemand iets te weten komen over iemand anders, er is sprake van verdachtmaking en machtsmisbruik, loyaliteiten worden in twijfel getrokken. Er zijn mensen die het kennelijk gemaakt hebben en mensen die de boot misten. Iemand snakt naar liefde. En niets is wat het lijkt.


Aanvankelijk probeer je in de korte, opeenvolgende scènes dan maar een mozaïek aan commentaartjes op de hedendaagse maatschappij te zien, waarin het zo langzamerhand geoorloofd is iedereen te beschimpen, te verdenken en voorts preventief te laten fouilleren - of zo. Maar na een tijdje haak je af.


De rare ontwikkelingen boeien niet, afgezien van misschien een enkele puntige episode; het tempo ligt erg laag, de acteurs lijken verdwaald of overschreeuwen zich, de muzikale fragmenten zijn vrij plompverloren onder de tekst gezet. Steeds blijf je hopen op een kentering, maar uiteindelijk blijft het toch een krachteloze voorstelling.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden