Heidi

Daar is de zuster. Hoe heet ze ook alweer? Nienke? Hieke? Margriet? Nee...

Heidi.

Wat meteen aan Bennie Jolink en Normaal doet denken: Heidi! Deine Bergen sind die Welt . Of woorden van die strekking. Anderhalf uur geleden, toen haar dienst begon, zag de zuster er nog pico bello uit. Kun je dat zeggen van een zuster? Daar ben ik ineens onzeker over. Ze leek wel gesteven, en fris als katoen, met haar mooie, bruine krullen. Om door een ringetje te halen.

Maar nu niet meer.

Zuster ziet er nu belabberd uit. Pips om de neus en wallen onder de ogen. Haar eerste tekst luidt: ''Ik hoop dat we vanavond wat meer tijd voor je hebben.''

Dat hoop ik ook.

Hoe meer tijd van Heidi, hoe beter. Was ik maar nog zieker, dan ging ze naast mijn bed zitten en mijn voorhoofd deppen met een koud washandje. Daarbij moet ze steeds strategisch over mij heen buigen. Ik knap al op bij het idee. Bennie Joling heeft het goed gezien.

Maar het zit er niet in vannacht. Heidi zegt het wel. Heidi hoopt het wel, maar ze weet dat het er niet in zit. Zo ziek ben ik nou ook weer niet. Als ik mijn slaappillen nou maar nam.

Elders op de afdeling ligt een meneer die de verpleging in zijn greep houdt. Geen idee wat hij mankeert. Heidi zegt er niets over. Misschien gaat hij wel dood. Misschien wíl hij wel dood, altijd makkelijker gezegd dan gedaan. Er kan ook stront zijn met de familie. Hoe dan ook: zijn toestand grijpt de zusters aan. Ze moeten voortdurend vergaderen over morele dilemma's en ethische kwesties. Dat zegt Heidi dan weer wel.

Arme schat.

Ik krijg de dagelijkse injectie tegen trombose en weg is ze weer. Amper vertrokken, lig ik verkeerd, maar ik durf haar niet op te piepen. Ik staar wezenloos naar de televisie boven het bed. Caroline Tensen vraagt drie kandidaten of de stelling van Pythagoras betrekking heeft op cirkels, driehoeken of vierkanten. Geen van de kandidaten raadt het juiste antwoord.

Ik doe hem uit.

Op de gang klinkt gefluister, en het klassieke geluid van haastige crêpezolen op een spekgladde vloer. Hier en daar piept een infuus. Een telefoon rinkelt, maar niemand neemt op.

Ineens ben ik misselijk. Het kan ook zijn dat ik een uur heb gemist. Heidi staat naast mijn bed. Zij heeft een blonde collega bij zich die zo te horen uit Twente komt, Denekamp - zo'n oord.

Ze gaan met een sonde mijn maag in om hem leeg te laten lopen. Slokje water moet ik nemen, en dan duwt de blondine de slang naar binnen. Heidi kijkt de kunst af.

Eitje.

'Blijf je nog even?', vraag ik.

'Ik?', reageert het blondje uit Denekamp. 'Haha. Nee hoor. Ik ga uit! Dansen.' En weg is ze.

Mijn maag loopt door mijn neus leeg in een plastic zak. Heidi blijft nog even. Op de gang klinken nerveuze geluiden. Ik probeer Heidi over Bennie Joling en Pythagoras te vertellen, maar dobber weg op bergen en driehoeken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden