Hei Elei

In Maastricht stapte ik op de trein naar Amsterdam, want Limburg is prachtig, maar je wilt er ook wel weer eens weg. Het was druk, maar ik vond nog plaats bij drie meisjes van een jaar of twintig. Mooie, verzorgde meisjes. Studentes. In Amsterdam hebben meisjes háár, in Maastricht hebben ze kapsels. Een blond pagekopje, een bolle, kastanjebruine Bardot-knot en een zwartglanzend Liza Minelli-helmpje. Het stond ze goed, en ze hadden smaakvolle kleren aan ook. Dat wil zeggen, smaakvol volgens zuidelijke begrippen: in de botte Randstad zou een en ander als tuttig worden verworpen.


De meisjes praatten levendig met elkaar in een voor mij onbegrijpelijk dialect. 'Gewoon' Limburgs is met enige toewijding nog best te verstaan voor een Hollander, maar dit ging werkelijk alle perken te buiten met een overdaad aan 'sjäö' en 'sjwèi'-geluiden die hun mondjes verwrongen alsof ze noten met hun tanden zaten te kraken.


'Misschien is het geen Limburgs maar Letzeburgs', dacht ik. Wie herinnert zich niet het raadselachtige Luxemburgse nieuwsprogramma Hei Elei Kuck Elei? Door een reeks uiterst onwaarschijnlijke mazen in de omroepwet verschaften die uitzendingen zich begin jaren negentig toegang tot de Nederlandse televisie, en wel op de bizarste uren van de nacht. Vooral met flink wat drank en drugs op was het een feest om naar te kijken, die nodeloos opgewekte Letzeburgers met hun volstrekt onverstaanbare Hei Elei Kuck Elei, wat trouwens gewoon 'Hee, kijk eens even' blijkt te betekenen.


Maar ik dwaal af: die meisjes lieten, midden in hun koeterwaalse gekeuvel, opeens in glashelder Nederlands de woorden 'genitale verminking' vallen. Genitale verminking. Met die zachte g en muzikale intonatie klonk het opeens niet als iets gruwelijks, maar als beschaafd vertier: een uitnodiging van de barones om Don Giovanni te komen kijken in haar opera-loge, de feestelijke nazit (met luxe kaaskoekjes) van een promotie summa cum laude, dat werk.


Genitale verminking, ik zou bijna denken dat ik het verkeerd verstaan had, omdat die meisjes zo vrolijk lachend door elkaar heen babbelden in die gezellige treincoupé. Maar nee, daar vielen de woorden andermaal.


Genitale verminking. Kent het Limburgs geen eigen woorden voor 'genitale verminking?' En waarom zaten ze er zo opgetogen bij te lachen, met hun knusse bekers koffie en croissantjes? Was hier misschien iets heel sinisters aan de gang? Ik probeerde een krant te lezen, maar dat lukte niet meer. Met angstig gespitste oren zat ik te luisteren (de gewraakte woorden vielen nog twee keer) tot ze in Utrecht eindelijk uitstapten. Opgelucht reed ik even later Amsterdam binnen.


Nee, dat Limburg, daar zet ik voorlopig geen voet meer.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden