Heftig Nederlands toneel verleidt Duitsers

De nazaten van de grote toneelschrijvers zijn in het Duitse Münster vreemde zijwegen ingeslagen. De naam Wedekind prijkt op een steigerbouwbedrijf, Schnitzler heeft een kledingzaak....

Waarom uitgerekend naar Münster?

'De banden met Nederland zijn oud', zegt Arthur Sonnen, directeur van het Theaterfestival. 'Hier werd de vrede getekend in 1648 aan het eind van de Tachtigjarige Oorlog en sindsdien hebben de connecties met Nederland zich gehandhaafd. Die oude politieke banden worden nu vooral cultureel ingevuld. Er is bovendien een hele grote Nederlandse faculteit aan de universiteit hier.

'Münster ligt in Noordrijn Westfalen waarmee al enige jaren een hechte culturele uitwisseling bestaat. Tijdens een conferentie op een Duits kasteel, twee jaar geleden, zijn de eerste plannen voor deze Festivaleditie gemaakt. Dankzij de daadkracht van de Münsterse organisatoren is dat nu gerealiseerd. We hebben een intentieverklaring voor drie jaar. Afhankelijk van hoe het gaat.'

De opkomst bij de opening op het stadhuis is niet erg veelbelovend. Een handjevol officials en andere betrokkenen luistert naar een strak geprogrammeerd rijtje sprekers, keurig gerecruteerd uit de deelnemende landen. Maarten Asscher van het ministerie van OCW schetst kort de verschillen tussen het Duitse en Nederlandse theater.

Nederland met zijn veelvoud aan kleine gezelschappen en theaters tegenover Duitsland waar elke stad een eigen stadstheater bezit met een vast gezelschap. In Nederland reizen de groepen het hele land door, de groepen zijn flexibel en men is altijd op zoek naar het nieuwe.

Uit het programma van het Münsterse Stadtheater blijkt dat Duitsland meer houdt van het geijkte, klassieke repertoire. Vandaar wellicht de belangstelling voor iets nieuws, voor iets ongewoons.

Dat die er ook werkelijk is, blijkt diezelfde avond tijdens de openingsvoorstelling van Jan Fabre, As long as the World needs a Warrior's Soul. Een voorstelling die tijdens het festival alleen in Münster te zien is. Extreem toneel, zonder veel tekst. Dans, performance met een sterke politieke lading. Het publiek stroomt toe, de zaal zit vrijwel vol.

De week draagt de wonderlijke titel Kroonjuwelen oftewel Kroonstukjes dat steevast wordt uitgesproken als 'Gronschtückjes'. 'Daar kon ik niets aan doen', verontschuldigt Sonnen zich. 'Daarin hebben zij de vrije hand'.

In een week tijd worden er maar liefst negen voorstellingen gespeeld, veel meer dan op de festivals in Amersfoort en Utrecht. En niet de makkelijkste, Jan de Cortes Amlett, Prometheus van Dood Paard en een politiek statement als De dag dat mijn broer niet thuis kwam van Huis aan de Amstel over de situatie van de Palestijnen.

Sonnen: 'Ik vind het fantastisch. Het is altijd lastig om de gekozen voorstellingen opnieuw te laten spelen. In september beginnen de repetities weer voor het komende seizoen, acteurs hebben het druk. Amsterdam en Gent gaan dan nog wel. Amersfoort en Utrecht ook, maar naar Groningen willen ze niet.

'Bij Münster ligt dat anders, dat is een opstap naar een groter buitenland. En daar is de ambitie van theatermakers op gericht.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden