Heerlijk wentelen in zelfmedelijden

Brutale greep uit particulier leed is ludiek.

Dozen vol tissues wachten in de foyer; schone zakdoeken hangen aan een waslijn. Gesnotterd mag er worden bij Echt waar, de nieuwe voorstelling van Theatergroep Max. voor publiek vanaf 8 jaar. Welkom in 'deze zandbak vol verdriet', zo fluistert een stem vooraf via een koptelefoon. Die zandbak staat er echt. De vijf acteurs (twee meiden, drie jongens) springen telkens vanachter muurtjes te voorschijn om na een snoekduik zand te happen of razendsnel een dagboek in te graven.


Met dat beloofde verdriet valt het mee. Het gaat meer over eenzaamheid en zelfmedelijden dan over verlies. De acteurs spelen na hoe zwaar ze het hadden als kind, als puber. De Rotterdamse Nastaran Razawi Khorasani (vluchteling uit Iran) schaamde zich voor haar grote kromme neus en dacht een bastaardkind te zijn. De geadopteerde José Montoya voelde zich de poedel van het dorp vanwege zijn aaibare kroeshaar. Niek van der Horst belandde in een 'praattunnel' nadat zijn pa deurensmijtend het gezin had verlaten. Abdelkarim el Baz had na vaders dood wel de plichten, niet de rechten van 'de man in huis'. En Anne Fé de Boer was in haar ouders ogen 'geweldig en bijzonder' maar werd door haar beste vriendin gepest.


Ze herbeleven hun trauma's, walgen van de zin 'je bent goed zoals je bent', staan op het punt weg te lopen, zelfmoord te plegen of dood te vallen. Regisseuse Monique Merkx schuwt de schmierende dramatiek niet. Die brutale greep uit particulier leed is ludiek en herkenbaar: wie heeft zich als kind niet gewenteld in 'zwaar zelfmedelijden'. Componist Joop van Brakel onderstreept de mineur met een melodramatisch muziekmengsel op band. Er zitten hilarische confrontaties in. Maar soms is het ook te tranentrekkerig en loopt de zandbak over van zelfmedelijden. Die vorm - een zandbak als hangplek - is ook te kinderlijk voor rondborstige ontboezemingen. Soms zijn de acteurs 8, dan weer 10 of 15, daalt er een verklede 'goede fee die alles oplost (echt waar maar niet heus)' en laat een sprookjesscène alle verdriet verdampen. Dat maakt de voorstelling richtingloos. Maar er zitten venijnigheidjes tussen die binnenkomen. 'Waarom stort iedereen zijn rotzooi in mijn hart?', vraagt Van der Horst zich hartstochtelijk af. De kliko van het opgroeien staat vol open in Echt waar.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden