Heerlijk uitbundig en tegelijk complex

'I have come here to chew bubble gum and kick ass.' Best aardig hoe deze woorden staccato klinken en staccato zichtbaar worden in een stripverhaalballonnetje op een videoscherm - het werk van componist Jacob ter Veldhuis en beeldend kunstenaar Daniële Kwaaitaal....

Nanine Linning (1977) heeft zich voor Bubble gum Wrapper, haar vierde grote productie bij Scapino Ballet Rotterdam, laten inspireren door tekenfilms en stripboeken. Het resultaat is een fletse afbeelding van beide populaire genres. Een verwoede poging, dat wel, om allerlei stijlkenmerken te kopiëren. Niet zo origineel mogelijk, maar zo goed mogelijk.

Aan het bewegingsidioom van de zes speedy ronddollende dansers is zorg besteed: het is zowel onrealistisch elastisch als harkerig stijf, met kinderlijk grappig doorgestrekte benen en geflexte voeten. Maar al deze effecten vervliegen omdat de choreografie structuurloos is en het idee stuurloos.

Vergeleken met Linnings schets is Four for Nothing (1997) een juweel. Weet waarheen je wilt en je bent er al bijna. De internationaal gevierde Amanda Miller (1961) bewijst dit met haar Nederlandse première voor één kletsmajoor type plat Amsterdams en acht dansers. Het gaat over verbeelding. Het principe van de tegenstelling bepaalt de structuur.

Wat is waar, wat is niet waar? Donker of licht? Orde of chaos? Natuur of cultuur? Zijn het de tuimelende, sombere en toch droogkomische gedachten van de acteur (een quasi-nonchalante prachtrol van Scapino-danser Mischa van Leeuwen)? Of zijn het de strak gechoreografeerde, lichtvoetige dansjes die na korte improvisaties volgen? Gaat het om de fluitende vogels op band of Bachs Brandenburgse Concerten die de dansers opstuwen?

Van Leeuwen - 'Ik moet niks van mensen hebben. En dus ook niet van mezelf' - ratelt door, ook als muziek en dans hem wegdrukken. Steeds groter wordt het contrast tussen deze zoekende ziel en die trefzekere wezens, die een vreemde combinatie van barok, klassiek, Forsythe en zelfs een huppel volkse horlepiep dansen, en hem geen blik waardig gunnen.

Miller heeft het slim aangepakt: heerlijk uitbundige dans om naar te kijken, tegelijkertijd onderdeel van een complexer verhaal. 'Of verbeeld ik het me allemaal in mijn hoofd', vraagt de jongen zich lekker dubbelop af. Daar mag u in de volgende vier tellen van improvisatie ('four for nothing') zelf over nadenken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden