Heerlijk onderkoeld

Op de aftiteling van No Country for Old Men staat Carter Burwell vermeld. Niet verwonderlijk, want Burwell is de huiscomponist van de Coenbroers, de regisseurs die graag zo veel mogelijk met dezelfde medewerkers een film maken. Tegelijkertijd is het wél verwonderlijk dat Burwell vermeld staat, want in de film is zo goed als geen muziek te horen. Het is een van de vele kwaliteiten van deze misschien wel beste film van Joel en Ethan Coen (Fargo, The Big Lebowski). In dat begin is de stilte nog logisch, omdat hoofdpersoon Llewelyn Moss (Josh Brolin) zich helemaal alleen over de oneindige en kale vlakten van Texas beweegt; de wezens om hem heen zijn zonder uitzondering dood. Maar het duurt niet lang voordat de film is veranderd in een heerlijk onderkoelde achtervolgingsthriller. Dat is een genre waarin een componist zich doorgaans laat gelden, maar niet in No Country for Old Men. Het is niet alleen tekenend voor de voortdurende drang tot experimenteren en vernieuwen van de filmende broers, maar ook voor hun genialiteit. Wat blijkt? Zonder muziek, maar met het minimalistische geluidsdecor en de briljante montage, ontstonden een paar van de spannendste scènes uit hun oeuvre.


No Country for Old Men (Joel en Ethan Coen, 2007)


RTL 5, 22.10-0.40 uur.


'Muziek in een film geeft de toeschouwer houvast; dankzij de muziek heeft hij het idee te weten wat er komen gaat. Dat vangnet hebben we weggehaald.'

Skip Lievsay, de geluidsman met wie de gebroeders Coen in al hun films samenwerkten, in een interview met The New York Times.

Lepel

(Willem van de Sande Bakhuyzen, 2005) Loes Luca en Carice van Houten zijn op dreef in deze fijne jeugdfilm over het jongetje Lepel, die op zoek gaat naar een lieve moeder. Lepel heeft wel wat van Assepoester; zijn stiefoma, bij wie hij woont, laat hem schoenenpoetsen, de gootsteen ontstoppen en de vuilnis buitenzetten, terwijl ze zelf voor de televisie hangt. Als het jongetje tot de ontdekking komt dat zijn ouders nooit meer terugkomen, neemt hij zijn lot in eigen handen. Hij gaat op zoek naar een moeder, bijgestaan door de verkoper Max (Barry Atsma), die verliefd is op de bedrijfsleider (Van Houten). Regisseur Willem van de Sande Bakhuyzen maakte eerder veelgeprezen films als Familie en Cloaca. Met Lepel sloeg hij een nieuwe weg in. In het jaar waarin hij overleed, kwam hij met dit innemende sprookje, dat doet denken aan de Annie M.G. Schmidt-verfilming Minoes en Roald Dahls Mathilda.


Nederland 3, 9.00-10.30 uur.


Le Silence de Lorna

(Jean-Pierre en Luc Dardenne, 2008) Een juweeltje van de Waalse gebroeders Dardenne. Net als hun overige werk geen toonbeeld van vrolijkheid: de Albanese Lorna wil in Luik een snackbar beginnen en is bereid ver te gaan om dat ideaal te verwezenlijken - ze gaat een schijnhuwelijk aan met een Belgische junk.


Nederland 2, 0.15-1.50 uur.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden