Heeft u weleens snert met een gerookt knietje gegeten?

Column Sylvia Witteman

Een pan snert (zonder gerookt knietje). Foto anp

Door de slijmerige motregen fietsen hielp wel een beetje tegen de driedubbele kerstkater, maar toen het écht ging gieten was de lol eraf. Ik vond beschutting onder de luifel van de slager in de Kinkerstraat. Hij was dicht. Gesloten tot 2 januari. Het licht was uit, de schappen leeg. Een gek gezicht, want het is er altijd zeer druk: een echte volksslager, die behalve de gebruikelijke vinken, schijven en lapjes ook incourante onderdelen van dieren verkoopt, zoals poten, oren, tongen en nieren; niet omdat dat hip is, maar omdat hij dat altíjd al deed.

Er komt een gevarieerde clientèle op af; grijnzende Aziaten die een complete varkensbuik komen halen, de tepeltjes er nog aan; dikke Surinaamse moekes om kippenpootjes voor de roti masala; Polen die bij de bereiding van hun zuurkool de royale hompen reuzel niet schuwen en oude dames met een hoedje, die helemaal uit de Rivierenbuurt komen trammen voor een ossenworstje.

Terwijl ik stond te schuilen kwam er een man aangelopen. Hij was klein en gezet, een jaar of 60, kalend, met een pornosnor en goeiige hondenogen die zichtbaar schrokken van de gesloten slager. 'Krijg nou wat, is-ie dícht?' sprak de man. 'Ik moet een varkensknie hebben...' Hij keek alsof er háást bij was. 'Verderop zit nóg een slager', zei ik, wijzend. 'Heb je niet genoeg gehad, met Kerst?'

'Schei uit, al die liflaffies', riep de man. 'Ik zit me al dagen te verheugen op een goeie pan snert. Met een knietje. Een geróókt knietje. Die hebben ze alleen hier. Geen snert zonder een gerookt knietje. Sommige mensen geven zoiets aan hun hond, maar dat is kostelijke zonde. Weet zo'n beest veel? Die kun je net zo goed een stuk pens geven. Een knietje moet je zelf opeten. In de snert. Dat is zo lekker. Geróókt, dan...ongerookt is er niks aan.'

Hij wierp een verlangende blik in de donkere etalage. 'Zo'n pan snert moet wel een paar uur trekken, maar dan heb je ook wat', zei hij. 'Dan is die knie door en door mals, met van dat zachte vet. Als je hem eruit schept valt-ie vanzelf van het bot. En die snert, daar blijft je lepel rechtop in staan. De volgende dag is ie nóg lekkerder...dat knietje snijd je dan in koud in plakjes, op een stukkie roggebrood...beetje mosterd erbij, van die goeie, scherpe...en dan die snert gloeiend heet, uit een diepe kom...hè, verdomme, hoe kom ik nou aan een knietje? Een geróókt knietje?'

Ook ik kon inmiddels aan niets anders meer denken dan snert. Gloeiend hete snert met een knietje.

Een geróókt knietje.

Was het maar vast januari.

Leest u de columns van Sylvia Witteman graag?
Lees hier een interview over haar drijfveren, fascinaties en dilema's.


Snert zónder gerookt knietje (of ander vlees)

Vegetariër of ook in de steek gelaten door uw slager? Hier vindt u een gratis recept voor vega-erwtensoep van Volkskeukenchef Loethe Olthuis.

Meer over