Lezersbrieven

Heeft Nadia Ezzeroili een punt?

Lezersbrieven over Nadia Ezzeroili

Ingezonden brieven naar aanleiding van het artikel (+) 'Nederland en ik, we gaan uit elkaar' van Nadia Ezzeroili.

Nadia Ezzeroili. Foto NO CANDY

Aangrijpend

In haar aangrijpende bijdrage over de vraag waar haar loyaliteit ligt, refereert Nadia Ezzeroili aan het essay Speaking in Tongues van Zadie Smith. Net als Smith, vertrouwt Ezzeroili haar eigen nieuwe middenklassestem niet meer en voelt ze steeds vaker de behoefte haar eigen Marokkaans-Nederlandse stemgeluid te laten horen. Helaas gaat ze vervolgens voorbij aan de portee van Smiths betoog.

In tegenstelling tot Ezzeroili weigert Smith te kiezen voor één van de vele stemmen die ze spreekt. Ze kiest voor de roman, omdat ze daarin verschillende stemmen naast en met elkaar kan laten bestaan. In de politiek ziet Smith het vermogen met verschillende stemmen te spreken terug bij Obama (die net verkozen was toen ze haar essay schreef). Wellicht zou Ezzeroili het bewuste stuk nog eens open moeten slaan.

Wat Smith ons leert, is dat je niet enkel loyaal kan zijn aan Marokko of Nederland maar ook aan beide. Loyaal aan pluriformiteit. Die loyaliteit leek de toekomst te hebben toen Smith Speaking in Tongues schreef. Die pluriforme toekomst staat hier en in Amerika zeven jaar later steeds meer onder druk. De verleiding om dan toch maar één kamp te kiezen, één stem, één land is begrijpelijk maar ook gevaarlijk.

Juist in deze tijd hebben we behoefte aan mensen die meerdere stemmen spreken en naast elkaar kunnen laten bestaan. Wat dat betreft hebben we journalisten als Ezzeroili nu meer nodig dan ooit. En 'we', dat zijn al die mensen die in meerstemmigheid hun thuis hebben gevonden.

Micha Wertheim, Amsterdam

Lezersbrieven 6 februari

Ingezonden brieven over andere onderwerpen vindt u hier.

Klaagzang

Met haar klaagzang probeert Nadia Ezzeroili ons duidelijk te maken dat de autochtone Nederlander de allochtoon zo buitensluit en discrimineert dat zij zich geen Nederlander meer wil noemen. Wanneer de autochtone Nederlander werkelijk deze verwerpelijke houdingen zou bezitten, hoe is het dan te verklaren dat bijvoorbeeld Chinezen, Vietnamezen en andere uit Azië afkomstige allochtonen dat gevoel niet hebben.

Als docent heb ik deze groepen als buitengewoon gedisciplineerd, correct en hardwerkend ervaren. Op hogescholen en universiteiten zijn zij verhoudingsgewijs oververtegenwoordigd en dat geldt ook voor beroepen in de hogere sector. In criminaliteit scoren zij zelfs vér onder de autochtone Nederlander. Hoe anders is dat met de 'medelander' met een Marokkaanse achtergrond. Zij scoren juist in boven beschreven gebieden negatief.

Zijn deze groepen dan ook niet zelf verantwoordelijk voor de vaak negatieve beeldvorming die zo bij autochtoon Nederland ontstaat?

Wilbert van Rijen, Holthees

Openhartig

Verdrietig en eenzaam oog je, Nadia Ezzeroili in Vonk. Ik wil tegen je zeggen dat je mij met jouw openhartig artikel geraakt hebt. De strijd die je voert, en zo mooi hebt verwoord, voer je voor veel leeftijdgenoten. Ook in andere periodes van je leven zul je geconfronteerd worden met ontkenning van identiteit en verdriet ervaren. Dat klinkt niet troostend, maar als 67-jarige vrouw weet ik dat. Jij bent een sterke, verstandige vrouw, Nadia, je hebt mij veel inzicht gegeven, evenals de reactie van Izz ad-Din Ruhulessin. Ga door met dat wat goed voor je voelt en met schrijven over je inzichten.

W. Mast, Haarlem

Mokken

Wat een goed en volledig stuk van Izz ad-Din over een dreinende allochtoon die de Nederlanders stom vindt. Met zo'n chagrijnige houding plaats je inderdaad jezelf buiten de samenleving. Ik moest denken aan die geïntegreerde Turk (fantastisch hoe hij me vanuit zijn winkeltje enthousiast een opgeknapte fiets verkocht), aan die geïntegreerde Marokkaan die pakjes bij me aflevert (hoe hartelijk en vrolijk kun je in het leven staan), enzovoorts. Integreer in de samenleving waar je woont en succes is een keuze, dat dwing je af als je niet te veel pech onderweg krijgt. Maar mokken over onze tokkies belemmert allochtonen in hun ontplooiing en toekomst.

Hans Mooren, Aerdenhout

Iedereen gelijk?

Nadia Ezzeroili vertelt in Vonk een triest maar mij ook zeer aansprekend verhaal, waarin zij Nederland terecht aanspreekt. Zij vermeldt de manier waarop Ahmed Aboutaleb en Khadija Arib werden doorgezaagd op televisie en elders. Dat viel mij ook op. Kennelijk wordt Marokkaan zijn je meer aangerekend dan transgender zijn of andere zaken.

In Nederland is zogenaamd iedereen gelijk, maar mijn persoonlijke ervaring is dat dat niet het geval is. Ik heb er als moeder en als bestuurder van de Erasmus Universiteit Rotterdam altijd aan gehecht om gelijkheid en contacten met Nederlanders met andere wortels te realiseren.

Mijn kinderen zaten op een crèche in Utrecht met voor de helft niet-westerse allochtone kinderen. Ze hebben nu beiden een partner met niet-Europese wortels. Mijn oudste zoon en zijn vrouw, die nu in Londen wonen en werken, merken het verschil. In Londen hoor je erbij met Iraanse wortels, in Nederland veel minder.

Aan de Erasmus Universiteit werd veel gedaan aan contacten met studenten komend uit andere culturen, maar ik heb gezorgd dat bij het jaarlijkse diner met het College van Bestuur niet alleen de Nederlandse Studentenverenigingen mochten aanschuiven, maar ook de studentenverenigingen van studenten die nog recente wortels buiten Europa hebben.

Dat betekent wel een cultuuromslag als de betrokkenen niet allemaal bier drinken en andere eetgewoontes hebben.

Josee van Eijndhoven, Den Haag, voormalig voorzitter CvB, Erasmus Universiteit Rotterdam

Echt Nederlands

Ik kan me wel inleven in het verhaal van Nadia Ezzeroili, die zich geen Nederlander meer wil noemen. Als mijn Indisch zijn ter sprake komt, krijg ik soms ook rare reacties: 'Dat geeft toch niet, je lijkt echt Nederlands.' Soms zeg ik dan dat ik Indisch zijn geen probleem vind, dat ik er blij mee ben, dat het bij me hoort. Soms zeg ik niks. Soms denk ik opstandig: stik er maar in.

Mijn niet-Nederlandse etniciteit lijkt te moeten worden weggepoetst. Assimileren tot je Indische roots verdwijnen. Alsof helemaal Nederlands zijn het hoogst haalbare, het meest wenselijke zou zijn. Erger nog, als je een andere etniciteit hebt, rust er een smet op je. Buitenlanders zonder historische band met het koloniale Nederland of van westerse origine worden tegenwoordig verguisd. Niks verrijking van Nederland, gewoon goede collega's, vrienden, partners, ouders, buren.

Nee, hupsakee, allemaal uitvreters, gelukzoekers, criminelen, terroristen.

Ria Duif, Capelle aan den IJssel


Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.