Heeft Hanya Yanagihara haar lezers bedrogen?

Wat houdt de literaire wereld in het buitenland bezig? Deze week correspondent Michael Persson over snoeiharde kritiek op Hanya Yanagihara's A Little Life en even harde kritiek op haar criticus.

Hanya Yanagihara met haar boek A Little Life. Beeld anp

Heeft de romanschrijfster haar lezers bedrogen? Die kwestie leidde de afgelopen weken tot een fraai literair debat, begonnen in The New York Review of Books. Voorlopige conclusie: wie dat beweert, is een vieze vuile seksist.

Onderwerp van discussie is de bestseller A Little Life van de Amerikaanse Hanya Yanagihara. Het verhaal gaat over een vriendschap tussen vier mannen in New York - tot het traumatische verleden van een van hen begint op te spelen. Het boek werd lovend besproken, was winnaar van de Kirkus Prize en genomineerd voor de Booker Prize en National Book Award.

Maar begin december schreef criticus Daniel Mendelsohn in The New York Review of Books een vernietigende recensie. De hoofdpersoon, Jude, krijgt volgens hem veel te veel voor zijn kiezen. Hij wordt misbruikt door priesters, door zijn redder, in het opvanghuis, door zijn vriendjes, en als hij uiteindelijk de ware vindt loopt ook dat slecht af. 'Job was een betere naam voor Jude geweest', aldus Mendelsohn. Volgens hem is de opeenvolging van traumatische ervaringen een 'ruwe en onartistieke' manier om bij de lezer emoties op te wekken. Yanagihara bedriegt haar lezers met 'onoprecht' effectbejag.

Beeld .

Bedrog

Dat was tegen het zere been van haar uitgever, Gerald Howard. Bedrog? 'Nabokov zei al dat kunst uiteindelijk fijnzinnige oplichterij is. Ik ben 'bedrogen' door meerdere schrijvers, en ik hoop nog heel vaak bedrogen te worden', schreef hij.

Mendelsohn hield voet bij stuk en wees op een interview waarin Howard zelf zegt dat hij heeft geprobeerd Yanagihara in te tomen. Zonder succes. 'Was hij als eindredacteur voor haar maar net zo streng geweest als voor haar recensenten', schreef Mendelsohn.

Daarmee was de kous af geweest, als niet andere auteurs zich ermee hadden bemoeid. Mendelsohn, schreef Jennifer Steiner in The Guardian, is een typisch voorbeeld van 'de misogyne wateren waarin we zwemmen'. Een vrouw die een dikke beststeller schrijft - daar moet iets mis mee zijn. Zij noemde het 'Goldfinching', naar de roman Het Puttertje (The Goldfinch) van Donna Tartt, die ook onder vuur kwam te liggen nadat het boek een daverend succes was geworden. 'Uiteindelijk richt de woede van de Goldfincher zich op alle (vrouwelijke) lezers', is haar feministische conclusie.

Tja. Het boek is volgens Mendelsohn ook gewoon 'verschrikkelijk' geschreven, staat vol 'lompe' grammaticale constructies en 'pijnlijk geforceerde lyriek'. Hij onderbouwt dat met voorbeelden, en vraagt zich af waarom eindredacteur, critici en jury's dat 'opvallend zwakke proza' hebben gemist. Die kritiek is zo hard - daar valt geen rel van te maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.